Whatever happened to?

Whatever happened to?

Wat is er eigenlijk terecht gekomen van die leerling die in Palermo zijn Italiaanse moeder hielp bevallen? En die whizzkid die naar Iran ging? Hoe is het dat stille meisje dat zo mooi kon zingen vergaan ? En die leerling die…

Wij vragen ons regelmatig af hoe het onze oud-leerlingen vergaat. Van sommigen weten we het wel, maar anderen zijn in de loop der tijd uit het zicht verdwenen. En daar gaan we wat aan doen! Onder de titel: ‘Whatever happened to?’ gaan we verhalen van oud-Ulenhoffers op onze website plaatsen.

Tegelijkertijd willen we de huidige leerlingen, hun ouders en anderen laten zien welke leuke, grappige maar soms ook serieuze dingen onze oud-leerlingen hebben gedaan na hun schoolcarrière op het Ulenhof.

En tot slot, wie weet kunnen we jullie ervaringen gebruiken, logeren we in je hotelletje of kom je voorlichting geven over je werk of je stageplaats. Wil je deelnemen of weet je iemand die zou willen deelnemen, stuur dan een mailtje naar: a.debundel@ulenhof.nl We nemen dan contact met je op.

____________________________________________________________________________________

Whatever happened to Marjolein van Zeggeren

Havo-examen 2004

Woont in Brummen met vriend, twee katten en een verwilderde hamster. Hun eerste kindje wordt in oktober verwacht.

Na mijn Havo heb ik eerst de propedeuse toegepaste psychologie gedaan. In feite was dit een verlengde oriëntatie, want na dit jaar kon je uit vijf richtingen kiezen, waaronder Personeel en Arbeid. Ik was met mijn 16 jaar nog erg jong toen ik klaar was met de Havo, omdat ik vroege leerling was. Dit stukje “verlenging” was dan ook geen overbodige luxe.

In mijn beleving is de keuze los van school ontstaan, tijdens mijn middelbare schooltijd heb ik me (gek genoeg) niet altijd bezig gehouden met “…wat daarna komt”. Binnen de opleiding heb ik me vooral gericht op Loopbaanbegeleiding. Eigenlijk heb ik dus mijn beroep gemaakt van mensen voorbereiden op “…wat daarna komt.” Of dat nou na de middelbare school is, of een andere studie of beroepskeuze. Het liefst zou ik me dan ook later in het onderwijs inzetten voor het voorbereiden van leerlingen en studenten op hun latere beroepskeuze.

In mijn examenjaar besloot ik dat het tijd was om rebels te worden, en maar eens te spijbelen. Ik liet een klasgenootje de handtekening van mijn moeder namaken en het nep-briefje was een feit. Totdat ik de volgende dag meneer Moed voor mijn neus had staan met de mededeling dat wegblijven niet de bedoeling was en ik me na schooltijd kon melden om vuilnisbakken te helpen legen. Acht jaar later weet ik nog steeds niet hoe hij het verschil heeft gezien…

Wat me nog bij staat is een ochtend waarop we de cijfers van een wiskundeproefwerk terugkregen. Ik weet nog dat ik tegen meneer Hissink zei: “meneer, ik weet zeker dat ik een 1 heb gehaald voor dit proefwerk.” Waarop hij zei: “ach, natuurlijk niet!” en hij ging verder met het tot orde roepen van de klas. Vervolgens kregen we onze proefwerken terug en ik had een 1,1. Waarom weet ik eigenlijk niet meer (voor de moeite? Voor mijn handschrift? Omdat ik mijn naam goed had geschreven?). Ik geloof dat ik hem nog heb bewaard, maar vier verhuizingen verder durf ik het nog niet aan om te gaan zoeken.

Reis naar het buitenland was bij ons reis naar Vlaanderen, dus echt veel inspiratie (behalve een eerste kennismaking met Belgisch bier) heeft dat niet met zich mee gebracht. Wat ik nog wel weet, is dat ik ergens rond het derde jaar het briljante idee had opgevat om bij de politie te gaan, waarop meneer Wesselink zei dat hij dat totaal niet bij me vond passen. Toen vond ik dat vooral stom, zoals ik wel meer stom vond toen ik 14 was, maar uiteindelijk had-ie wel mooi gelijk. Indirect is het misschien wel waarom ik nu juist loopbaanbegeleiding in het onderwijs zo belangrijk vind. Tijdens trainingen die ik heb gegeven in het onderwijs merk ik vaak dat leerlingen met name bezig zijn met “gewoon naar school gaan omdat het moet” en in het laatste jaar een enorme inhaalslag moeten maken om tot een studiekeuze te komen waar ze ook echt achter staan.

Wat ik belangrijk vind om tegen huidige leerlingen te zeggen is: het is jouw feestje: voor, tijdens en ná de middelbare school . Wacht niet tot het laatste moment, zorg ervoor dat je er achter komt wat je leuk vindt om te doen. Ga zelf praten met mensen die een leuk beroep hebben en kies niet voor een studie omdat anderen dat ook doen.

Op dit moment werk ik als consulent detacheringen bij een sociale werkvoorziening in Nijmegen. Ik begeleid mensen met een arbeidshandicap naar een (zo regulier mogelijke) baan. Ik heb mijn afstudeeropdracht in 2009 bij dit bedrijf gedaan en vervolgens kon ik er aan de slag, eerst als trajectcoach voor interne trajecten en sinds juni van dit jaar in mijn huidige functie.
Ik denk zeker niet dat ik dat had verwacht toen ik van school kwam, sterker nog, ik denk niet dat ik geweten had wat het was.
____________________________________________________________________________________

Whatever happened to Miranda Peppelman

Mavo-examen

Woont in de Achterhoek

Na de middelbare school ben ik naar het graafschap college gegaan om daar MBO SPW te gaan studeren. Helaas nooit af kunnen maken wegens gezondheidsproblemen. Deze keuze is los van school ontstaan met medewerking van de decaan destijds, de heer Droppers. Door gezondheidsproblemen heb ik helaas deze opleiding moeten beëindigen. Na heel veel omwegen ben ik uiteindelijk gaan werken, als telemarketeer voor het bedrijfsleven.

Leraren die me erg zijn bijgebleven zijn meneer Klomps en meneer Keuper. Klomps omdat dat mijn mentor is geweest, waar we altijd veel plezier mee gehad hebben, een fijne man, die orde kon houden, mild en streng kon zijn, maar wel altijd eerlijk was, je werd niet zomaar eruit gestuurd en als hij boos werd had het vaak wel een reden, dan hadden we het echt te bont gemaakt.

Keuper is me erg bijgebleven vanwege zijn leuke manier van lesgeven, heel open en eerlijk. Ik kan me nog herinneren dat we een SO moesten maken maar dat alle tafeltjes bij elkaar moesten blijven staan... op onze vraag waarom dan toch die tafels bij elkaar moesten blijven staan was het antwoord: jongens… van spieken leer je niets, wees eerlijk naar jezelf en maak dat so gewoon (het was een niet afgesproken SO) en probeer niet af te kijken, want ik zie dat toch wel (en dan ben je nog het haasje ;)).

Wat me ook nog erg is bijgebleven zijn de vrijdagmiddag gymlessen, dat was altijd feest, volleyballen, en saltospringen op de trampoline, en de jaarlijkse fair voor Afrika georganiseerd door diezelfde meneer Keuper!
Zelf ben ik inmiddels volledig afgekeurd, natuurlijk had ik dat niet verwacht. Ik werk als vrijwilliger bij manege Zandewierde. Daarnaast lees ik veel, maak ik kaarten en internet ik. Tegen huidige studenten zou ik willen zeggen: Probeer je studie af te maken en je vervolgstudie ook. Zonder studie kom je tegenwoordig niet ver meer.
____________________________________________________________________________________

Whatever happened to Boudewijn Jansen?

Havo-examen 2006

Woont in Doetinchem
Studeert Economie en Recht

Juni 2006 was het dan zover, na 6 jaar Havo aan het Ulenhof college werd ik losgelaten en ging ik het studentenleven tegemoet. Ja, u leest het goed, ik heb 6 jaar over de Havo gedaan. Oorzaak? Een mix van puberen en ‘chronische’ luiheid (of valt dat ook onder puberen?) waardoor ik Havo 4 de eerste keer niet heb gehaald.

Het treuren was van korte duur. Met mij moesten namelijk ook een stel goede vrienden Havo 4 over doen. Dit luidde mijn twee leukste schooljaren op het Ulenhof in. Veel van hen kom ik nog regelmatig tegen, spijt heb ik dan ook nooit gehad.

Leuke herinneringen zijn er te over als ik aan mijn tijd op het Ulenhof denk. Zoals de schoolfeesten op het hoofdgebouw waar de eerste alcoholische versnaperingen werden genuttigd. Of de succesvolle schoonheids- en massagesalon die we in de brugklas samen met mentrix Mevrouw Ouwehand op de Bazaar uit baatte.

Natuurlijk blijven ook bepaalde lessen je bij. Zo hebben we bij wijlen Meneer Van De Meer 12 volledige lessen gedaan over het kijken naar de film ‘De Aanslag’. Elke keer als Meneer Van De Meer even weg was spoelden wij de film weer een kwartier tot half uur terug.

De meest creatieve lessen kwamen van Mevrouw De Bundel. Zolang je oplette en je projecten op een persoonlijke, creatieve manier uitvoerde kreeg je een goed cijfer. Al haar leerlingen kennen haar uitleg over maatschappelijk problemen. De buurman die haar voorpui inrijdt met een trekker is geen maatschappelijk probleem totdat alle buurmannen dat gaan doen.
Ook het originele en humoristische gebruik van praktijkvoorbeelden door haar, zoals de paardenstallen bij de Radstake, is me bij gebleven.

Leren maakt hongerig en boterhammen zijn maar saai dus er werd menig ritje gemaakt naar de C1000 in tussenuren. Ook dit gaat na een tijdje vervelen en voor ik het wist was mijn kluisje een opbergplaats voor een elektrische barbecue inclusief sausjes en vleestang.

Zo werd er met kerst door ons een barbecue georganiseerd naast de handwerklokalen. Met een smoesje werd stroom geregeld, onder het mom van een CKV-project (CKV is dus wel degelijk soms nuttig). Het vlees werd gehaald bij de C1000 en eten maar. Dat de gehele school daardoor naar speklap en hamburger rook was bijzaak.

In het eindexamenjaar moet je op zoek naar een vervolgstudie en probeer je als scholier van iedereen een antwoord te krijgen over wat de perfecte studie voor jou is. Dus ook van je leraren.
Echt heelveel wijzer wordt je hier niet altijd van want elke leraar prijst natuurlijk zijn eigen vak aan.

Zo werd ik door Mevrouw Edelman gekoppeld aan Beeldende Vorming. Ik was best creatief, haalde hoge cijfers, maar om nou de rest van mijn leven artistiek te doen ging iets te ver.
Daarnaast ben ik warm gemaakt voor muziek, geschiedenis, economie, journalistiek, enzovoort.

Journalistiek was nog niet zo gek gedacht van Mevrouw De Bundel, maar dit strandde al gauw toen ik erachter kwam dat je dan verplicht de Franse taal moest leren. Mevrouw Strijbosch wist een 5,5 uit me te slepen tot aan Havo 3 en moet gehuild hebben van geluk dat ik toen voor Duits koos.
Grappig feit, toen ik Mevrouw De Bundel benaderde voor deze rubriek dacht ze dat ik tegenwoordig Journalistiek studeer.

Niets is minder waar. Ik heb er namelijk na de Havo voor gekozen om Management Economie Recht te gaan studeren in Arnhem, mede dankzij Meneer Gijsbers, mijn toenmalige leraar Management en Organisatie. Een bewuste keuze voor een hele brede studie. Ik zag dat zakenleven wel zitten. Hoe moeilijk kon managen nou zijn?

Het studentenleven beviel/bevalt goed en het studeren zelf ging met ups and downs.
Je krijgt de kans om jezelf te ontwikkelen in de richting die jij je carrière op wil sturen. Vooral de keuzeminor en je stages zijn een schat aan ervaring.

Zo heb ik de minor Ondernemend Innoveren in Zwolle gevolgd en as we speak zit ik op mijn stageplek bij Sto Isoned te Tiel waar ik een onderzoek doe naar New Business mogelijkheden op de prefab markt. Het bedenken van nieuwe producten en diensten kort samengevat. Hierbij komt mijn creativiteit erg van pas en ik vind het leuk om dingen net wat anders aan te pakken dan de gemiddelde medestudent.

Ik woon (nog) thuis aangezien Doetinchem-Arnhem goed te reizen schijnt te zijn *kuch*.
Tegenwoordig vernikkel ik niet meer van de kou tijdens het wachten op de Syntus, maar sta ik met mijn leaseauto in de file richting Tiel.
Naast studeren doe ik fanatiek aan waterpolo. Ik speel in Heren 1 bij NDD in Doetinchem en geef training aan een jeugdteam + een talentengroep in Ede. Ook ben ik secretaris in het bestuur van de afdeling waterpolo.
Verder maak ik graag tijd voor een biertje al is dat misschien een bevestiging van het vooroordeel dat er over studenten heerst.

Alle puzzelstukjes vallen nu (pas) op zijn plaats wat betreft studie en ik weet dat ik verder wil in de ingeslagen richting. Ik ga me dan ook nog met een universitaire Master studie verder specialiseren.

Verwacht dan ook als scholier niet dat je gelijk met één studiekeuze je toekomstige carrière bepaalt!
Maak gebruik van je netwerk, vraag eens naar iemands baan en kom erachter wat jij zoekt in een baan. Als student ben je een spons en je moet zelf bepalen wat je doet met datgene wat je opneemt.

____________________________________________________________________________________

Whatever happened to Dorien Wagenaar?

Vwo-examen 1999

Woont in Varsseveld, samenwonend, twee dochters van 2 en 4
Werkt als logopediste

Ik ben na het Ulenhof eerst gaan reizen (7 maanden naar Australië), en daarna ben ik begonnen aan de opleiding logopedie aan de HAN (HBO).

Het willen reizen is wellicht begonnen met de reis naar Italië, die we in 5 VWO hebben gemaakt. De opleiding heb ik gekozen omdat ik graag iets met mensen en met taal wilde doen. Van de docenten is Hans Keuper is me zeker bijgebleven, dat was onze mentor. We hebben erg veel lol gehad met hem! IK kan me de biologielessen waarin dieren werden ontleed nog goed herinneren. Hans die varkensdarmen door de klas gooide!!

Daarnaast de reizen. Die waren erg leuk en gezellig. Naar Gent, naar Sicilië. Aan die laatste reis heb ik in de tijd na school nog veel plezier gehad, ik ben nog 1 of 2 keer terug geweest. Die reizen zijn van blijvende waarde geweest. Ik werk nu als logopediste op een school voor ZML leerlingen. Dit is leuk en inspirerend werk.

Mijn hobbies zijn paardrijden, tekenen, schilderen en kleding maken. Ik maak graag nieuwe dingen.

Ik had er destijds nog geen idee van wat ik zou worden. Het jaartje tussen mijn school en mijn studie heeft me zeker gevormd, ik wil dat iedereen aanraden! Er is tijd genoeg om te leren op school, neem ook de tijd voor andere dingen!! Ander advies aan huidige leerlingen kan ik niet geven want je leven loopt toch nooit zoals je het zou willen plannen!

____________________________________________________________________________________

Whatever happened to Arnoud van Velzen?

Havo-examen 1982

Woont in Brabant waarvan de laatste 6 jaar in Uden.
Getrouwd met Karin en vader van dochter Loek (overleden) en zoon Max van 15.

Ik ging na het Ulenhofcollege eerst naar de verkeersacademie in Tilburg. Dat bleek niet de goede keus en na een jaar gestopt ben ik gestopt. Toen kwam militaire dienst en vervolgens de opleiding tot operatie assistent chirurgie

Ik ben na mijn diploma Operatie-assistent chirurgie bij een commercieel bedrijf gaan werken dat orthopedische implantaten verkoopt. Intern heb ik alle facetten van het ondernemen geleerd en ben in 2002 directeur geworden. Tevens ben ik sinds 2000 een medisch ontwikkelbedrijf gestart.

In 2008 ben ik als gevolg van een ernstige, levensbedreigende ziekte van mijn dochter Loek gestopt. Ingegeven door haar ziekte heb ik samen met Karin, mijn vrouw, Stichting Lucai opgericht. (www.lucai.nl) De stichting organiseert vakantieweken voor tieners met een levensbedreigende ziekte en hun familie. Ik heb deze keus gemaakt omdat ik door de ziekte van onze dochter nieuwe waarden ontdekte.

Van de docenten die mij van het Ulenhof zijn bijgebleven noem ik Bauke Hellinga. Door een bijzondere samenloop van omstandigheden heeft zijn pad (indirect) het mijne in 2008 gekruist. Zijn schoondochter werkt voor een tv productiemaatschappij en heeft onze dochter Loek gefilmd. Toen kwam via Zelhem het Ulenhofcollege ter sprake en zij vertelde dat ze de dochter is van een lerares en haar schoonvader Hellinga heette.

Uiteraard zijn de zeven (anderen doen het in 5 jaar) jaar op het Ulenhof van invloed geweest op mijn ontwikkeling. Van de eerste kus tot het eerste biertje…..

Naast mijn werk loop ik hard. Ik noem mijzelf belevingshardloper. Ik zal nooit een wedstrijd winnen maar ben betrokken bij het Wheel of Energy op Schiphol. Ik organiseer het bevrijdingsvuur van Wageningen naar Uden. Ik ging hardlopend naar de top van de Mont Ventoux (dit was te zien op 2 December “Namens jou” van de EO met als titel ”Loek”.

Tegen huidige leerlingen zou ik vooral willen zeggen: Ga vooral dat doen waar je zin in heb qua studie. Plezier in wat je doet is het belangrijkste en werken is toch een groot deel van je leven dus zorg voor plezier in je werk!