Internationalisering VWO 6   Zondag, 18 september 2011 Na een zware zaterdagavond en nadat de jenevervelden waren opgetrokken, moesten wij ons op het treinstation van Doetinchem melden, voor een gezonde portie uitwisseling. Omstreeks half 11 vertrok de trein naar Arnhem, waar we op de ICE stapten. Na vele malen overstappen en stilstaan, kwamen we na 6 uur reizen eindelijk aan. Onze gastgezinnen konden na een uur wachten ons eindelijk hartelijk ontvangen. Nadat we gesetteld waren, gingen we met de hele groep naar Saulitos, een Mexicaans restaurant, waar we gelijk kennis maakten met de grote Duitse porties. Omdat we na het eten de pijp leeg hadden, vertokken we huiswaarts om de eerste nacht in Duitsland door te brengen. Maandag, 19 september 2011 's Morgensvroeg omstreeks half 9, verzamelden we ons bij een prive school in Dieburg, genaamd PTID. Daar was een introductie met alle scholen die deelnamen aan het uitwisselingsproject. Niet veel later vertrokken we naar de Alfred Delp-Schule, de school waar onze twins zich huisvesten om een begin te maken aan het project. Na enkele uren bloed, zweet en tranen, mochten we om 13.00 uur gaan. We kregen vrije tijd. De een keerde huiswaarts om wat te rusten, terwijl de ander zich verdiepte in de cultuur van Dieburg door middel van het bakken van crêpes en ander voedsel. Na een korte rust werden we om 18.00 verwacht in ' Die Schwarze Löwe' om te dineren met onze eigen groep, die Höllander. Ook hier was er eten in overvloed en uiteraard werden er onder de jongens de pullen bier rijkelijk achterover geslagen. (Hierbij bleven de pullen niet gespaard.) Omdat het eten zwaar zout was en de tap leeg, verplaatsten we ons naar het Winzerfest in Groß- Umstadt, een jaarlijkse wijnfeest waar menig alcoholliefhebber een gat in de lucht zou springen. Tot onze verbazing was er in het Duitse stadje geen druppel bier te vinden, waardoor elk mannelijk persoon werd gedwongen tot het drinken van meerdere flessen wijn, die overigens gewoon in het openbaar leeggedronken konden worden, in het bijzijn van 'Die Polizei'. Onze monden vielen tevens open toen het glaswerk niet op de straat was te vinden, maar men het gewoon weer inleverde bij een kraampje, om statiegeld te innen. (Ook Duitsers letten op de centen!) Na een kleine zwerftocht met flessen wijn onder onye armen, hoorden we het geluid van feest, van plezier & drank. Een kleine disco in een kelder bleek de bron te zijn. We bedachten ons geen moment en stormden de disco in om onze prachtige Nederlandse danspasjes te showen aan onze Duitse vrienden. Na enkele uren van energie, feesten en zingen kwam er een eind aan deze mooie dag. We snelden naar de bus, die ons naar ons zachte en broodnodige bedje bracht.  Door Marc, Maarten en Jasper     Kroniek van twee Dieburg-gangers (Aanwijzing vooraf: Cursief: geschreven door Rien, normaalschrift: geschreven door Henri) Dinsdag 20 september 2011 Het was een kille, koude maar vooral vroege ochtend. Op het station van het altijd Duitse Dieburg stonden we te wachten op de trein. De trein die ons naar Frankfurt zou brengen, met het nodige overstappen natuurlijk. Onze dag bestond uit een reis naar de luchthaven van Frankfurt, kortweg  Fraport, en daarna een hele mikmak aan vrije tijd om ons eens flink te ´misdragen´ in Frankfurt. Sommigen (Einwoner von Klein Ostheim und Aschaffenburg) gingen  rechtstreeks naar Frankfurt am Main HBF (Hauptbahnhoff). De Cultuurklas bezocht het Museum of Modern Art om zich flink uit te leven op de postmoderne kunst en de popart van o.m. Andy Warhol (ook bekend van Kuifje, volgens Rien). Na hun bezoek troffen zij de Economy Class, die eerder naar het vliegveld was gegaan. Trefpunt was - hoe kan het ook anders?- MacDonalds in de ondergrondse van Frankfurt. Toen ik, Rien Wolsink, in de eerste alinea begon over vroeg, bedoelde ik ook vroeg en niet dat halfbakken vroeg waar de meeste mensen het over hebben na 9 uur ongeremde slaap. Nee, niks van dat alles. Na een mooie avond gisteren op het wijnfeest (lees Winzerfest in Groß–Umstadt, 30 km van Klein-Ostheim ) lag ik om half twee in mijn nest. En wanneer de wekker rammelt om kwart over zeven is het heel, heel vroeg. Ik sluit me volledig aan bij deze alinea. Elke wereldwijze Achterhoekse Nederburger weet hoe een feest met Rien en mij verloopt. Daarmee is alles gezegd. Enfin. Frankfurt, daar zouden we het over hebben. Afgezien van wat grappige feitjes - zo misten een leraar en een Duitse student de trein -  viel er bij ons in de trein niet zoveel spannends te beleven. Nadat we in Frankfurt waren beland, splitste de groep zich. De Economy Class kreeg een rondleiding over het vliegveld en een presentatie. De Art Class heeft ongetwijfeld ook wat gedaan. Mijn lieftallige assistente Henri van Omme zal hier dadelijk (is eerder geworden dus, reeds) meer over vertellen. Ja dat is dus al gedaan door mij, als lieftallige assistente van onze kwaadaardigere Herr Professor Rien Wolsink. In mijn trein viel overigens wel veel te beleven. (Dus niet … ;-) ) Indrukwekkend. Dat is mischien wel het beste woord dat onze rondleiding door Fraport beschrijft. Een immens vliegveld met net zulke immense vliegtuigen en terminals. Nu woon ik natuurlijk in Veldhoek. Dan is een Chineens wokrestaurant al immens, maar toch denk ik dat ik namens de rest van de groep  spreek als ik zeg dat het vliegveld IMMENS was. Vliegtuigen landen iedere  40 seconden, dagelijks 1400 vliegtuigen en 150.000 bezoekers. Alles lijkt zo te komen uit het kinderboek `De grote vriendelijke reus´ van Rohald Dahl. Na de rondleiding kregen we een presentatie van een afgevaardigde van Fraport. Eerst vertelde ze ons de basisfeitjes over het vliegveld en Fraport zelf. Bijvoorbeeld hoeveel passagiers ze per jaar vervoeren en waar ze de meeste winst op maken. Hierna kregen we informatie over mogelijkheden voor ons bij Fraport. Je kunt – mits je met je cijfers een bovenmenselijk hoog niveau haalt - bij onze vliegende oosterburen op stage en hierna zelfs in aanmerking komen voor een topbaan. Conclusies waren al gauw getrokken. Allemaal leuk en aardig, maar aan hun eisen kan ik nooit en te nimmer voldoen. Je moet  minimaal een 8 gemiddeld hebben voor Engels, wiskunde en Duits! Voor mij is dit enkel te behalen in een idylische wereld, die sinds de ontdekking van het buskruit nooit is voorgekomen.   Ik beschouw Riens zelfreflectie als een opluchting na al die jaren dat ik Rien ken. Anyway, na deze keiharde confrontatie met de werkelijkheid, trokken we allen Frankurt am Main in. De een ging shoppen, de ander (Henri natuurlijk) propte zich vol fastfood en wij gingen chillen bij de rivier. Dit alles natuurlijk vergezeld door een flinke dosis slappe humor. Sommigen staken er zelfs een sigaartje (18 inch im Durchschnitt) bij op. Dit is nou leven, Rien,´ hoorde ik Henri tevreden mompelen. Ik ontken elke vorm van betrokkenheid bij bovenstaand scenario.   We wilden hierna nog een typisch Duits biertje nemen, maar door omstandigheden kon dit niet. In plaats daarvan vlogen we nog even met de lift omhoog naar het dak van een van de wolkenkrabbers: de Main Tower, met een hoogte van 56 verdiepingen en dus ook 200-240 meter! Daar realiseer je je maar weer eens hoe klein we allemaal  zijn. Als mieren, maar dan groter. Na het nemen van de nodige foto´s, was het  tijd om weer richting Dieburg te reizen, en in mijn geval nog een klein stukje verder, naar Groß-Zimmern. De werkelijke, realistiche bovenstaande reden tot het excuseren van een niet-genuttigde Duitse halbe Liter, is dat Rien flink naar de wc  moest. Dat leverde onze groep onmundige vertraging  op. En nu zit ik hier, midden in de nacht, totaal uitgeput met de laatste krachten nog even dit stukje te typen. Daarom sluit ik hierbij ook af. Ik mag schijnbaar niet afsluiten, maar wel aansluiten. Dat doe ik dan ook. Voel u gegroet, Rien Wolsink En een alaaf, Henri van Omme   Woensdag 21 september 2011. Guten Morgen, diese Morgen! Het was alweer woensdag, de tweede dag dat we aan ons project konden werken. Wij zijn met de Duitse meisjes van onze Art Class flink aan het werk gegaan: lekker schilderen en knutselen. Er werden niet alleen dingen geschilderd, maar er waren ook artistieke types die andere mensen van groene en blauwe strepen voorzagen.We zullen geen namen noemen (kuchkuchhenriwasdeaanleidingkuchdattobiashetdeedkuchkuch) maar zonder kwast was je in ieder geval niet veilig.   Die middag stonden er olympische sporten en een barbecue op de planning. Blijkbaar hebben Duitsers andere ideeeÄn over olympische sporten, dus daarom winnen ze niet zoveel medailles en lagen we lekker in het gras en voetbalden af en toe een paar minuten. Nederland – Duitsland : 4 – 0. Met dank aan de inzet van Henri in het doel. We hebben ze het laten weten... tot ze  in huilen uitbarstten... Mooi! De barbecue, daar weten Duitsers wel raad mee. Veel bratwursten zagen hun huid bruin worden (in een paar gevallen zwart). De kartoffelsalat was goed en er hing een goede sfeer. Daarna werd het wat minder duidelijk wat het plan was. Wel of niet zwemmen, wel of niet lopen naar huis. Uiteindelijk is de helft gaan zwemmen en is de andere helft verdwaald. Het zwemmen was heerlijk maar na verloop van tijd werd het koud en was het tijd om eruit te gaan. Daarna gingen we naar de warme kamer van de twin van Maarten, waar Henri tussen vijf meiden op het bed  zat... Wij namen heerlijk een douche en gingen naar bed. Op naar de volgende dag. Axel en Tobias   Contactpersonen mw. drs. A.L. Jongerius - van Zijll de Jong        H.J. Mooij s.jongerius@ulenhof.nl                                  h.mooij@ulenhof.nl