Uitwisseling VWO5 Harstad 2008-2009 Zaterdag 17 maart   Harstad (6 maart 2009) Vrijdagmiddag om half 4 vertrokken we vanaf school voor het vertrek naar Noorwegen. Iedereen had, als het goed is, maximaal 20 kilo bagage mee. We reden met de auto’s naar Dusseldorf. ’ Helaas’  hadden we onderweg geen file dus we waren meer dan een uur te vroeg. We hadden dus een ruim uur voor onszelf op het vliegveld. Om te gaan winkelen of uiteraard voor de McDonalds. Na de douane konden we dan eindelijk het vliegtuig in. Voor de geinteresseerden, we vlogen met een Boeing 737-300, waarin 150 mensen kunnen. We vlogen om tien minuten voor half 9, en kwamen om tien minuten voor 10 aan in Oslo. Nadat we onze bagage van een lopende band hadden gehaald gingen we naar de uitgang van het vliegveld. Daar stond een bus klaar om ons naar het hotel te brengen. Na een busrit van ongeveer een kwartier kwamen we aan in ons hotel in Oslo. Er waren 5 kamers voor ons beschikbaar. 1 voor de leraren en 4 kamers voor ons. We hebben die avond doorgebracht met een stel kaarten en een echt Noors biertje. Daarna ging iedereen naar zijn kamer om te slapen, want er wacht nog een stuk van de reis! Jasper Harstad (7 maart 2009) S’ ochtends om half 8 stonden wij op in onze hotelkamer. Om half 9 aan het ontbijt te verschijnen. En die was uitgebreid. Maar dat is de gewoonte in Noorwegen. Om half 10 vertrokken we met de bus naar het vliegveld. Ook dit keer moest Pauline R. gefouilleerd worden. Dit keer gaf ze meteen aan dat ze veel metaal aan het schoenen zat. Dus dit keer hoefde ze die niet uit te doen. En toen gingen we het vliegtuig in. Omdat het overdag was, konden we nu heel mooi de bergen zien.  Dat was een super mooi gezicht. Op het vliegveld van Harstad werden we opgewacht door 2 leraren. Met zijn alle gingen we in een klein busje dat paste allemaal maar net. Na ongeveer 3 kwartier waren we in Harstad. En daar stonden onze twins. Iedereen liep meteen na elkaar toe en ging met ze mee naar huis. We werden heel aardig ontvangen. De huizen zijn hier anders ingedeeld en er ligt natuurlijk heel veel sneeuw. Maar voor de rest is het haast hetzelfde als in Nederland. Ik (Anouschka) ben met mijn meisje naar die van Dewi geweest. We hebben een film gekeken en een pizza gebakken. Later kwamen ook Jasper, Stephan, Luke en Kevin met hun twins. Omdat Line meer ruimte in huis had zijn we daar s’ avonds na toe gegaan. Daar was het erg gezellig. En om half 12 s’ avonds gingen ze ook gewoon nog eten voor ons maken, was heel normaal daar. Omdat we al vroeg moesten opstaan gingen we niet al te laat naar huis. Rond half 1 lag ik in mijn noorse bedje. Morgen (zondag) gaan de meeste zwemmen. Anouschka   Harstad (8 maart 2009) Het was vanochtend 11 uur wanneer ik op moest staan om me klaar te maken voor het zwembad. Toen ik klaar was ging ik naar boven, (wat heel normaal is in Noorwegen, want bij hun zijn de slaapkamers beneden en de keuken en woonkamer boven.) Ze had voor het eerst voor iemand anders een ontbijtje gemaakt, dus dat was al een hele gebeurtenis voor haar ouders. De ouders kwamen vandaag pas thuis. Ze hadden een nachtje in hun blokhut doorgebracht. Na een lekker ontbijt met veel bekende producten zoals pasta, jam en kaas had ik even een tijdje voor mezelf. Ik mocht op haar schoollaptop en heb ik even met het thuisfront gechat. Vervolgens werden we door de zus en haar vriend naar het zwembad gebracht. Het zwembad was erg mooi. We werden er weer herenigt met alle andere Nederlanders. Het was eigenlijk vooral nog twee groepen. De Nederlanders en de Noren. We gingen wel een paar keer met elkaar lummelen. Dat blijft toch leuk! Na het zwemmen hebben we ons weer op verdeeld en ben ik met mijn twin naar huis gegaan. Haar moeder had een maaltijd voor ons gemaakt. Het was erg lekker, ook al was het vis wat ik eigenlijk niet lust. Maar blijkbaar dus wel. Ik heb hun mijn cadeautje gegeven en ze vonden het helemaal fantastisch. Ik kreeg gelijk van iedereen een zoen. De twee houten klompjes die ik erbij had gegeven vond haar vader het leukst. Na het eten gingen Marte en ik naar Miriam en Anouschka. Eerst hebben we nog een film gehuurd en wat snoep gekocht. Het laatste stukje naar Miriam moesten we lopen, wat niet geheel ongevaarlijk was. Het was namelijk behoorlijk `slippy`. We hebben 2 films gekeken en programma’s die Anoes en ik ook thuis kijken. Dat was wel grappig. Toen werden we weer opgehaald door haar moeder en ben ik gelijk naar bed gegaan, want morgen moeten we er weer vroeg uit. Eigenlijk dezelfde tijd wanneer ik normaal naar school ga, maar het blijft ontzettend vroeg. Ik vond het een leuke dag, we hebben veel gelachen en ik heb de familie Knutsen vandaag beter leren kennen =)! Dewi from Norway! Harstad (9 maart 2009) Maandag ochtend zou onze eerste dag op school worden. We moesten aardig vroeg uit bed. Luc moest een stukje omlaag langs de berg lopen om bij de bus te komen, Stephan had geluk want de bus stopte voor zijn huis, lambal. De busrit duurde wel even, maar na een tijdje kwamen we bij de Rå videregående skole aan. Het was de bedoeling dat we eerst zouden gaan zwemmen, maar omdat wat kleine blagen het zwembad hadden bezet moesten we de gymzaal in, die is in hetzelfde gebouw als het zwembad. Hier deden we een spelletje met een handbal om de namen te leren, en daarna een potje volleybal. Wij wonnen dik, uiteraard. Daarna gingen we naar de school, die ongeveer 100 meter van de gymzaal lag. Stephan dacht hier Luc een sneeuwbal tegen het hoofd te kunnen te gooien zonder gevolgen, maar uiteindelijk resulteerde dit in een natte onderbroek voor Stephan. Toen we op school aankwamen kregen we van de leraar Engels, die vast nog wel 3 vakken op school geeft, een presentatie over Noorwegen. Hier werden ons dingen verteld die we nu al weer vergeten zijn. We weten alleen nog dat ze schapenhoofden eten met kerst. Na deze presentatie gingen we aan het groepsproject werken, wat leuk! Met Noren in de klas zitten is wel lache, ze mogen eten in de klas, film kijken en de leraren vinden het niet erg. Ook hebben ze na elk uur les zo’n kwartier pauze, dat al gauw een half uur word. Na een paar uur in de klas te zitten mochten we eindelijk gaan zwemmen. We speelden een soort waterpolo voor een uur, en daarna speelden we een variant op tikkertje. Natuurlijk deden wij met volle inzet mee, in tegenstelling tot Anouschka en Dewi die om drie uur al weg gingen om te shoppen, wat een slechte instelling! Om vier uur ging de rest naar huis met de bus. Toen we thuis kwamen gingen we eten, om half 5 ja, wat hier normaal is. Luc kreeg pannenkoeken als eten, Stephan kreeg kyllingvinger, ris og saus. Deze maaltijd ging erin als warme broodjes frikandel op een koude winterdag. ’s Avonds gingen we bowlen met een deel van de groep. Stephan bracht Luc zo uit zijn concentratie dat Stephan zelfs nog van Luc won, even voor de duidelijkheid, Stephan:  4 strikes, 1 spare en 133 punten, Luc: 1 spare en 69 punten, Luc maakte Stephan wel in met airhockey natuurlijk, 9-2. Hierna gingen sommige nog naar een meisje toe, en de rest ging naar huis toe. Al met al was het een hele leuke dag, morgen wacht ons een Crosscountry-ski gelegenheid, wat gewoon langlaufen betekent. God natt! Luc  en Stephan Harstad dinsdag 10 maart De schooldag begon, tenminste zo zei de leraar, heel stil. Nadat de leraar ons op weg had geholpen met ons project: 'Europe on the move', Begonnen we met werken aan ons onderdeel: Transport. Het was de bedoeling dat we twee krantenartikelen maakten over Transport. Kevin en ik maakte er eentje over hoe transport in de toekomst in Nederland zou zijn. Het artikel moest 500 woorden bevatten en het moest om elf uur klaar zijn. Nadat we de pauze van 10 uur hadden gemist en we rond kwart voor 11 klaar waren, dachten we dat we wel even pauze konden houden. Maar toen we om elf uur de klas in kwamen zei de Noorse Lerares Åse-Lill dat we nu pauze mochten houden tot half 12. Na de pauze zouden we gaan skiën, het was totaal iets anders dan skiën. De enige overeenkomst was dat er sneeuw voor nodig was. We gingen namelijk langlaufen. We moesten eerst ongeveer 2 kilometer tegen de berg oplopen. Toen we de 'ski’s' aan hadden vlogen de noren alle kanten op en de Nederlanders stonden te kijken van hoe doen ze dat. Uiteindelijk bleek het wel mee te vallen hoe moeilijk het was. Nou ja, toen we weer met de ski’s naar beneden gingen hebben de meeste Nederlanders, diegene die geprobeerd hebben naar beneden te skiën, meer op de grond gelegen dan dat ze op de 'ski’s' stonden. Uiteindelijk bleek het een zware maar een zeer geslaagde en leuke dag. Bram Toen we het project voor vandaag hadden afgerond, om 11uur, was het tijd om te gaan skiën. Maar wat men in Noorwegen skiën noemt, is in het nederlands langlaufen. Iedereen bracht zijn eigen ski`s mee naar school. En dat betekende dat je ze ook mee moest nemen in de bus, wat zorgde voor wat kleine onhandigheden. Maar nu was het tijd om ze te gebruiken! Niet iedereen kwam in de juiste kleding naar school, maar bracht zijn of haar skikleding mee. En aan gezien omkleden in het openbaar blijkbaar heel normaal is in Noorwegen, deden wij als jongens lekker mee aan deze traditie. Nu iedereen klaar was om te gaan langlaufen, werden alle ski’s in het school busje geladen en mochten wij 3 km omhoog lopen. Onderweg werd bijna alle warme kleding afgedaan, omdat het een steil stuk was en een paar graden boven nul, en eenmaal boven aan gekomen konden we ons zo goed als opnieuw aankleden en genieten van de stralende zon en het super mooie uitzicht. Nadat iedereen hun ski’s aan had, en ja dat was best lastig, probeerden we te langlaufen. Dat lijkt veel makkelijker dan het is, want omdat het een dunne ski is en je soepele schoenen draagt heb je een goed evenwicht nodig. Remmen is als ons beginner bijna niet mogelijk, en voor bochten maken geld hetzelfde. Maar de mensen van hier kunnen het erg goed, ze gaan er mee van hellingen af en springen er zelfs mee. Na een paar loipes genomen te hebben had iedereen het door en konden ook wij een kleine helling pakken. Daar ontstonden de nodige valpartijen, maar gelukkig zonder gevolgen. De tweede keer, lukte het (bijna?) iedereen om zonder te vallen naar beneden te komen. De Noren zijn allemaal vrij lui, dus zij deden hun ski’s af en gingen heerlijk in het zonnetje zitten. Maar sommigen van ons pakten nog een paar ronde`s of de steilere helling, daarna gingen we lekker bij de Noren zitten en werden er wat sneeuwballen gegooid. Om ongeveer half 3/3 uur was het tijd om terug te gaan naar de school. Voor diegenen die naar beneden wilden skiën, was er de mogelijkheid. Maar je kon ook lopend terug gaan. Wat we niet wisten en niet konden zien was, dat als je naar beneden skiede, je tussen bomen door moest skiën. En aangezien remmen erg moeilijk was, haakten onderweg veel nederlanders af. Het was letterlijk vallen en opstaan. Ook mr. Mooij deed de afdeling skiënd, maar misschien beter gezegd vallend. Maar dat goldt voor bijna iedereen, zelfs de Noren hadden er moeite mee en vielen. Er mag dan ook wel gezegd worden dat de afdeling geen echte afdeling was, maar meer een slalom tussen de bomen en struiken. Het was dus niet geprepareerd en van ruimte kon je ook niet spreken. De Noren spraken na de tijd van `high-level skiing`. Dat zegt genoeg lijkt me. Maar ondanks het vele vallen was het langlaufen echt heel erg leuk om te doen (wat ik zelf niet helemaal verwacht had), maar ook was het vrij vermoeiend, erg gezellig en hebben we heerlijk kunnen genieten van de zon. Mooi gezegd zijn we nu `een erg leuke ervaring rijker`! Kortom, we hebben weer kunnen genieten van een fantastische dag in het erg mooie Noorwegen!   Kevin   Harstad (11 maart 2009) Vandaag hoefden we niet naar school, omdat we een soort sightseeing zouden maken. We gingen de 'cultuur' van Harstad bekijken. Om negen uur vertrokken we bij de bussterminal met een bus speciaal voor onze klas. Eerst gingen we naar het Adolf kanon, althans dat was de bedoeling, maar dat bleek om een of andere reden niet door te gaan, want we gingen eerst naar een kerk. Daar kregen we een praatje van een oud onderzeeboot kapitein en konden we even rond kijken. Daarna gingen we wel naar het Adolf kanon, maar toen we daar boven waren bleek de hij zijn sleutels vergeten te zijn, dus reden we maar weer naar beneden, om vervolgens voor de derde keer die dag het Adolf kanon te bekijken. Deze keer gingen we er wel echt heen, maar eerst kregen we nog buiten een verhaal van deze man. Binnen konden we even rond kijken en daarna ook buiten, waar iedereen vooral van het geweldige uitzicht genoot, in plaats van het kanon. Toen we wegreden stak er zomaar een eland over. Hierna reden we een behoorlijke tijd in de bus, omdat we naar een plek gingen met super mooi uitzicht op de fjorden en de zee en andere eilanden. Dit was wel echt heel erg de moeite waard! Onze laatste culturele activiteit was het bezoeken van een huis voor 'mental retarded' mensen, wat volgens de rondleider zeer modern was voor 1966 (ze zei het maar 7 keer..). Hierna reden we met de bus terug naar Harstad, waar we met de hele groep een pizza gingen eten. Het was toen pas drie uur 's middags, maar het is hier normaal om om die tijd uit eten te gaan. Hierna ging iedereen naar huis om zich klaar te maken voor wat we die avond gingen doen. Ik ging met mijn twin snowboarden, en ook de andere Pauline, Kevin, Bram en Lisa waren daar met hun twin, dus dat was erg leuk! Om negen uur sloot de baan, dus toen ging iedereen naar huis. Wij gingen nog wat tv kijken en daarna naar bed, en ik denk dat iedereen dat ging doen want iedereen is zeer moe aan het worden van alle activiteiten 's avonds... Pauline v.B. Harstad (12 maart 2009) Vandaag was het de laatste dag van de uitwisseling. Nog even extra genieten van het prachtige uitzicht vanuit de bergen over de hele stad. We begonnen de dag met het afmaken van de verslagen en het voorbereiden van de presentaties. Tenminsten dat was de bedoeling, maar vele hadden daar naar een uur al meer dan genoeg van. Rond tien uur stonden er daarom twee tafels in de kantine met daaromheen een grote groep Nederlanders en Noren met elkaar te kaarten (ook een veel leukere manier om elkaar beter te leren kennen). Na het kaarten was het dan rond twaalf uur tijd om de presentaties te houden. De presentaties werden in kleine groepen van 4 tot 6 personen  gehouden. Elke groep had zijn eigen tafel met een onderwerp dat betrekking had op het thema ’Europe on the move’ zoals migratie, milieu, transport, economie. Het presenteren duurde niet langer dan een half uur. Na de presentaties waren we klaar op school en met de pojectweek. Daarna zijn de meesten even naar de stad geweest om daar presentjes voor thuis te halen en hun laatste Noorse kronen uit te gevenen. Om ongeveer 10 over 7 zijn we naar Luc en Jorn gegaan om met ”zijn” moeder naar het afscheidsfeestje te gaan. We moesten alle tafels verschuiven tot 1 lange tafel, om een Noors en Nederlands gedeelte tegen te gaan. Dit lukt eigenlijk niet, want alle Noren zaten aan de ene kant, en de Nederlanders aan de andere. Desondanks werd het toch nog gezellig. Maar opeens kwam Snorre (het hoofd van de afdeling) met de mededeling dat we moesten dansen. Eerst Nederlands (zei hij, ik heb die dans nog nooit als Nederlands herkent maar goed.) en daarna Noors, en dit moesten we veel langer doen dan de Nederlandse. Na het verplichte gedeelte, waren er nog maar iets van 4 mensen die wilden dansen. Daarom stopten we er maar mee, en hebben we de groepsfoto gemaakt. Hierna ben ik nog samen met Luc naar Bram en Lisa geweest. Daar hebben we nog het laatste stukje van Kung fu panda gekeken, en het begin van Wedding crashers. Tussen die 2 films door wilden we nog kaarten, we wisten alleen niet welk spel, hier is dus niks van terecht gekomen. Tijdens de 2 film werd mijn twin (Silje) gebeld dat we moesten gaan. En dat hebben we toen maar gedaan. Thuis gekomen was het 23:20 geloof ik, dus ik ben toen meteen het bed ingedoken, omdat we morgen (vrijdag) weer terug moeten vliegen.   Harstad (13 maart 2009) Vrijdag de 13e! Als dat maar goed ging komen op onze terugreis! De één beschouwde deze laatste dag misschien inderdaad als een ongeluksdag, maar sommigen voelden toch ook wel een klein sprankje geluk wanneer ze aan het thuisfront, dat ze na 1 lange week gemist te hebben, vanavond eindelijk weer zouden terugzien. Toch was het nog lang niet zo ver, we hadden immers nog een lange doch saaie reis voor de boeg, maar dat is natuurlijk wat je er zelf van maakt. Eerst begon deze dag voor velen waarschijnlijk met het inpakken van hun koffer, want als die (net als bij ons het geval was) over de hele kamer verspreidt lag, moest daar zeker nog wel even de nodige aandacht aan worden besteed. Maar toen deze onboel eindelijk was omgetoverd tot een proper ingepakte koffer, konden we ons naar het busterminaal moveren. Daar stond al een kluitje kinderen verdrietig te wachten op een bus die hun binnen tientallen minuten weer richting het vliegveld op weg naar het, in vergelijking met Noorwegen, saaie Nederland zou gaan brengen. Daarom treuzelden we zo lang mogelijk, maar Wim was onverbitterlijk, waardoor we na een tijdje toch echt in de bus werden geduwd en tot afscheid nemen werden gedwongen. Voor velen viel dit afscheid echter zwaar, maar door de bus die nu toch echt moest gaan vertrekken, kwam hier al gauw een einde aan. Gelukkig arriveerden we al snel op het vliegveld in Harstad, waar het gezemel met inchecken en controleren reeds weer begon. En ja hoor, sommigen moesten zich weer uitkleden en verantwoorden. Ook al is het nou niet bepaald een pretje om door een vrouw gefouilleerd te worden in plaats van een knappe, jonge heer, uiteindelijk had niemand stiekem iets illegaals meegesmokkeld, uitgezonderd Japse natuurlijk, die zijn handgranaat buitengewoon goed wist te verstoppen in zijn broekzak en het witte poeder maar in zijn haar had gestrooid. Gelukkig spotten we na een saaie vliegreis al snel een arrogant, bekende Noor die we konden stalken, wat hij zelf toch wel ietsje minder grappig vond aangezien hij niet eens onze boardingspasjes wilde signeren en ons gewoon met een verwaand hoofd passeerde. Wel, na even daarover getreurd te hebben, schoven we deze nare gebeurtenis van onze lievelings violist snel weg in een ver hoekje om ons vervolgens opnieuw met goede moed nog 5 uur moesten zien gaan te vervelen op het vliegveld in Oslo. We stelden ons in een pizzeria, waar we zoveel konden bunkeren als we wilden voor 99 kronen en daar legden we dus een goede bodem voor de tweede vliegreis van die dag. Na onze maagjes helemaal vol te hebben gegeten met verscheidene soorten pizza’s, ging onze zoektocht naar cadeautjes van start, waarbij we uiteindelijk al onze laatste kronen (op een paar na die we aan Carine doneerden voor haar identieke muntenverzameling) wisten uit te geven aan de veelvuldige kioskjes. Na een ietwat langere vliegreis, kwamen we uiteindelijk op vrijdag de 13e veilig aan op vliegveld Düsseldorf, waar we na een snelle plaspauze onze koffers van band 13 konden sjorren. Dit was voor sommigen nog een heel gedoe, omdat Marit’s koffer nogal heavy was, dus. Na al deze megalomane gebeurtenissen konden we onze ophaalouders gelukkig weer met een gerust hart in de armen sluiten, waarna Luc een paard en de rest een McFlurry bestelde bij de Mac. Hiermee was ons Noorwegenavontuur ten einde en kon iedereen ’s avonds lekker onder zijn eigen wol over fjorden, snus, hamburgers, elanden, outbeans, vikingen, bruine kaas, mueslitoetjes, dolfijnen, honingdropjes en zoete aardbeien gaan dromen! Sarah en Marit