Uitwisseling VWO5 Campobasso 2010 Zaterdag, 10 april, zondag 11 april 2010 Goedemorgen Hollanders. Dit is het eerste bericht uit een serie van de Campobasso-gangers. Aangezien jullie Nederland allemaal wel kennen, zal ik Schiphol skippen en beginnen met vertellen bij de aankomst in Rome. Na een uitermate voorspoedige vliegreis kwamen wij aan op het Da Vinci vliegveld in Rome. De vlucht kwam vanzelfsprekend uit Holland, dus werden wij besnuffeld door drugshonden. De baggage was er direct en we vonden al evensnel de Italiaanse equivalent van mevrouw Lamers (ze geeft Engels les, maar ze bakt er qua uitspraak erg weinig van). De Italianen hadden voor ons (men prijst ze niet voor niets om hun vooruitziende blik) een bus gehuurd. Een echte 30-persoonsbus, dus niet zo’n laf minigeval. Deze bus was uiteraard niet voor niets zo groot; de busreis duurde zo’n drie uur. Door prachtig landschap weliswaar. Fijne busreis, met onderweg een heerlijke cappucino bij een benzinestation. Om eerlijk te zijn (sorry mam) de lekkerste cappucino die ik ooit heb gehad. Bij aankomst in Campobasso werden we warm onthaald door onze twins. Geen ouders, en ook geen familie. Dat scheelde ons dus een hoop plechtigheden waar niemand op zit te wachten. Hier scheidden de wegen van de groep marihuanakaaskoppen, dus zal ik verdergaan met mijn eigen belevingen. (Ik ben Jelle overigens, hallo.) Mijn twin heet Giangiacomo de Vincenzo. Hij is gek als een deur en ijdel als de pest, maar ook aardig en grappig. Hij kent iedereen. Zijn familie is uitgebreider dan die van Adam en Eva, en hij stelt mij, conform de ongeschreven wetten hier, aan iedereen voor. De twee zoenen incluis inderdaad. We aten pizza, met zijn vader, zijn ouders zijn gescheiden. Ik weet niet of dit etentje afgesproken was, of dat we ze inderdaad toevallig tegenkwamen op straat, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Alles gaat hier wat rustiger dan bij ons in Nederland. Na een avond met veel playstation en gelul over waarom ik de naam van voetbalclub Internazionale niet had moeten uitspreken (je had gelijk pa, veel gesprekken gaan over voetbal), gingen we naar de discooo. Onopvallend gelegen tussen fabrieksgebouwen op een industrieterrein, nergens aangegeven maar enorm druk. Hier kwamen ook een aantal Nederlanders met hun twins. Om 4 uur werd ’t wel weer eens tijd om naar huis te gaan. Wist je dat: Chiel alleen door vrouwen gefouilleerd wil worden? Sophie last heeft van een opgeblazen gevoel? Chiels twin (gewoon een jongen!) witte hotpants draagt? Bram na een Duitse Warsteiner begint te dansen? Italianen altijd met minstens 2 keer de maximum snelheid rijden? Je bij Italiaans tafelvoetbal altijd een helm op moet doen? Jos niet gek is, maar gewoon geen scheikunde heeft? In tegenstelling tot wat sommige Italianen zeggen de maffia wel bestaat, maar de politie niet? Gordels zijn derhalve onnodig en ook de snelheidslimieten kunnen met een korrel zout genomen worden. Het uitzicht hier prachtig is, en wij nu stoppen met wist-je-datjes verzinnen?  Zondag, 11 april 2010 Dag lieve hollandse mensjes. Zondag waren we voor het eerst alleen met onze familie en wel voor een halve dag. Gelukkig leven Italianen niet als kluizenaars dus hebben de meesten met elkaar gegeten. Het afspreken was nogal wat, want italiano’s kunnen echt niet plannen. Op een ‘ongeplande tijd’ zijn we een stuk door Campobasso gelopen door 100 steegjes naar een restaurant dat op het eerste gezicht veel te klein leek voor onze groep. Er bleek echter een grot van jewelste te zijn onder dat restaurant en daar hebben we heerlijk gegeten. Persoonlijk had ik weinig honger omdat ik (samen met Jelle) net een 6-gangen lunch achter de rug had, of achter de kiezen natuurlijk. Iedereen wordt trouwens volgestopt met voedsel; de Italiano’s zijn gastvrij voor het leven en vragen om de drie minuten of je wat nodig hebt. Na het eten is er een poging gedaan tot een kroeg in gaan, maar we zijn in Italia dus daar is niet zo heel erg veel van gekomen. Wist je dat: Jelle van vrouwenworstelen houdt? Er een ravijn in Jos’ badkamer zit? Erin 8 badkamers heeft? Ik de helft van de wist je datjes van gisteren opeis, omdat ze voor een gedeelte uit mijn hoofd kwamen?  Maandag, 12 april 2010 We waren er al voor gewaarschuwd door de leerlingen en leraren van vorig jaar, maar toch was het weer een enorme schok: de enorme hoeveelheden eten die de Italianen ons voorschotelen. Een mierzoet ontbijt gevolgd door een zevengangen lunch en daarna een uitgebreid diner is geen uitzondering. Gelukkig hebben we allemaal het belangrijkste woord voor deze reis goed in onze oren geknoopt: accepteren! Vandaag was onze eerste echte schooldag. We hebben kennisgemaakt het het Liceo Pagano, de leerlingen en hun 24 leraren. De school is een stuk kleiner dan het Ulenhof, maar wel veel mooier. Het gebouw is eeuwen oud. De gangen en kamers voor de leraren zijn goed onderhouden, maar dat kan niet gezegd worden van de lokalen. Wat dat betreft zitten we aan de Bizetlaan nog niet zo verkeerd. Na een korte rondleiding door de school (waar we kenismaakten met een kleine dikke goochelaar en zijn zeer chamante assistente) werd er een korte geschiedenisles bijgewoond. Hierna is er een begin gemaakt met het project van deze week: oude en moderne spelen. De Nederlandse en Italiaanse leerlingen gaan op zoek naar verdwenen (kinder)spelen, leren deze aan elkaar en houden op woensdagmiddag op het strand een heuse competitie (interland Nederland-Italie). Dinsdag staat de excursie naar Pompeii op het programma (als we dan nog kunnen lopen met al die pasta's en wijn). Dinsdag 13 april 2010 Zoals we al gewend waren regende het ook dinsdagmorgen behoorlijk. We stonden met z’n allen om half 7 te verkleumen voor de school, waar we door een bus opgewacht werden om naar Napels en Pompeii te gaan. Als eerste gingen we naar Napels toe, waar we naar een enorm interessant wetenschapsmuseum gingen. De gemiddelde leeftijd in het museum was tien jaar, waar wij ons dus helemaal thuis voelden. Al snel bleek dat de Italianen nogal achterlopen met hun natuurkundige ontwikkeling. Ze waren helemaal onder de indruk van simpele proefjes die wij ook met onze practicums uitvoeren. Waarempel, toen we buiten kwamen lachte de zon ons toe. Die hadden we de hele week nog niet gezien! Iedereen pakte enthousiast zijn zonnebril en de stemming werd gelijk een stuk vrolijker. We gingen samen naar het restaurant waar we ons goed moesten gedragen. We kregen lekkere brusquetta met tomaat. Daarna kregen we allemaal een pizza margarita, dat was een grote verrassing want pizza hadden we de hele week nog niet gezien! Natuurlijk was het de verjaardag van Lieke en daar hadden de kok iets speciaals voor gemaakt. Het werd donker in het restaurant en iedereen ging staan, daar kwam de kok met een ijstaartje en lekker fruit met kaarsjes erop. Helaas moesten we gaan dus Lieke heeft het taartje in een minuut naar binnen geschrokt en kreeg vervolgens bijna hersenbevriezing. Na het eten gingen we naar het prachtige Pompeii, waar we weer hele interesante dingen van een super goede Engelssprekende gids. We zagen heel veel mooie oude gebouwen. Het weer sloeg in een keer weer om en daar liepen we weer met z’n allen met onze vrolijke parapluen. Aan het eind van de dag hebben we nog even gezellig een ijsje gegeten en daarna gingen we weer de bus in terug naar huis. 's Avonds hadden de Italianen een feestje voor Lieke georganiseerd waarbij de hond van Enrica zo gek werd en in de kamer poepte. Iedereen verdrong zich naar het raam want de lucht was niet te harden. Lieke kreeg een prachtige taart met haar naam erop, die we met z’n allen op hebben gegeten. Het werd nog een leuke avond met veel bier (ahum), wat we ze in Nederland nog wel zullen voor doen. Helaas moest Lieke dit feestje wel als eerste verlaten. Wist je dat: De bus al weg was terwijl Hilde nog moest komen.  De honden van het schoolhoofd hier gewoon door school lopen. De Italianen zich bijna niet douchen.  Het niet lekker is om drie mozzarella bollen acher elkaar naar binnen te werken.  Het Engels van de Italianen nogal beperkt is. (Vooral one-liners als ‘Are you tired?’, Have you hungry?’, Are you angry?’ of ‘ Are you cold?’ gebruiken ze veel) Je jezelf hier vast eet in de pizza. Woensdag, 14 april 2010 Onze dag begon om 6:15 uur en na een snel ontbijt (met bueno bambini's) vertrok de bus richting school. Na verschillende keren overgestapt te zijn arriveerden wij bij school, natuurlijk was iedereen te laat. Omdat de bus van dinsdag te klein was moesten we vandaag met een extra grote bus (80 ) naar de zonnige badplaats Termoli. Helaas is Termoli buiten het zomerseizoen volledig uitgestorven, het leek wel alsof wij in een horrorfilm waren beland. De slecht engelssprekende gids hielp ook niet veel. Gelukkig brak de zon al snel door en verbeterde ons humeur ogenblikkelijk. Na wederom een uitgebreide lunch, hebben we een speurtocht gemaakt op zoek naar een ingang van het strand. In Termoli is het grootste deel van het strand privebezit. Hoewel de buitentemperatuur niet boven de 20 graden steeg en het water nog kouder was waagden held Jos en held Jelle zich in het water. Onderkoeld en wel voegden zij zich bij de rest van de groep die een interland Nederland – Italie speelde op het strand. In diverse ouditaliaanse spelen zoals zaklopen, touwtrekken en vlaggetje veroveren werd gestreden. Uiteraard wonnen de Nederlanders glansrijk. Die avond werd er zoals elke avond feest gevierd in Mamas. Wist je dat:  Hildes haar glimt van het vet Termoli stinkt naar vis  Het zeewater toch wel erg koud was Italianen niet kunnen touwtrekken  Jos van cocktails houdt  Marvin en Erin niet kunnen poepen  Attamottamotta!  Donderdag 15 april 2010 Ciaoo! Vanochtend begon de dag alweer vroeg. Opstaan, douchen en hopen dat je dan nog tijd over hebt om wat te eten. We werden weer om 8.20 uur op school verwacht, om vervolgens de universiteit van Campobasso te gaan bezoeken. Dat was natuurlijk zeer interessant, want wij hebben altijd al willen weten hoe zo'n bibliotheek er van binnen uitziet en hoe dat allemaal werkt, met boeken zoeken en zo. Reuze handig om te weten! Ook kregen we nog een presentatie over de Italiaanse literatuur. Dit Engels was zo hoogwaardig, dat zelfs meneer Hubbers er (een beetje) moeite mee had: laat staan dat de Italianen het konden volgen. Een groot pluspunt van vandaag was dat het zonnetje scheen! We hebben heerlijk buiten gezeten met een ijsje in onze hand (ook leuk om te weten: het ijs hier is zo?n honderd keer beter dan bij de Friul. Chocola smaakt ook nog echt naar chocola!). Ook hebben we op deze dag natuurlijk weer een pizza naar binnen gewerkt: nummer zes. Vervolgens liepen we weer terug naar school, om moderne games te gaan spelen. We gaan klootzakken (een kaartspel), en voetballen. Natuurlijk gaan we dit winnen! Vandaag is trouwens de laatste dag, dus hebben we vanavond onze farewell party. Wat een beetje jammer is, is dat er voor zover wij weten nauwelijks mensen wat hebben meegenomen (behalve poffertjes van Immy, poffertjes van Lieke en een rookworst van Hilde). Het wordt dus een enorm diner. Wist je dat: Jos' ego maar blijft groeien? Maar wat wil je ook, met al die leuke Italiaantjes die je op de voet volgen Bram enorm populair is hier? Dat alleen maar is door die extra centimetertjes?  Hij Broem wordt genoemd?  Dat Jos op zo'n manier op de foto staat, dat hij volgens de Italiaan van Hilde op een doodgetrapt konijn lijkt? De italianen Chiels naam nog steeds niet kunnen uitspreken?  Er al twee mensen tegen een lantaarnpaal zijn gelopen? Lieke nog een vergeten cadeau heeft gekregen ( by the way: dat is dus twee dagen na dato) Erin een aanzoek heeft gekregen van Jos' twin?  Immy het weer goed heeft gemaakt met haar twin? Iedereen jaloers is op Liesbeth omdat haar twin zo'n schatje is? Vrijdag 16 t/m maandag 19 april 2010 Afgelopen vrijdag was de laatste dag voor onze groep in Campobasso. We zouden nog een nachtje doorbrengen in Rome. Nu weten we dat dat er inmiddels wat meer zijn. Bijna konden we niet vertrekken omdat een aantal leerlingen het spannend vond om om 8.30 uur met hun volle koffers op het perron van het het treinstation te verschijnen voor een rit die om 8.28 uur zou vertrekken. We blijken de Italiaanse cultuur al goed te begrijpen: de trein wachtte een paar minuten. In Roma aangekomen werd een bliksembezoek gebracht aan het Vaticaan en het Colosseum. Veel tijd voor een uitgebreider bezoek was er niet (maar dat zou spoedig veranderen). Zoals de aswolk richting Europa, zo drong die avond het nieuws tot ons door dat de volgende dag vliegen er waarschijnlijk niet in zou zitten. Het is nog verdomd lastig om jezelf te informeren in een hostel met enkel Italiaanse tv (wel veel blonde vrouwen, maar zoals gebruikelijk: weinig inhoud) en een aantal computers waarvan alles werkt, behalve de internetaansluiting. Gelukkig brachten de vele sms'jes uit Nederland snel uitkomst.  Hoewel uitkomst? Alle vluchten vanaf Rome werden een voor een gecanceld, behalve die van ons en in Dusseldorf kwam geen een vliegtuig aan, behalve dat van ons.  Tussen hoop en vrees begaven wij ons de volgende morgen naar de bushalte. 13 leerlingen en 2 docenten te zwaar bepakt en bezakt. Letterlijk een minuut voordat de bus zou arriveren, kwam een verlossend telefoontje van mw. Niemeijer: waag het er maar niet op. Het bleek een juiste voorspelling, want diezelfde middag bleek op het vliegveld van Rome, waar mw. Lamers en dhr. Hubbers toch naar toe waren gereisd voor meer info, dat de vlucht geschrapt was. Wat toen volgde, leent zich niet voor een beschrijving op de website van een middelbare school. Laten we het erop houden dat Lamers en Hubbers (L&H) zich van hun meest gemene kant hebben laten zien. De dames achter de balie van Easyjet waren namelijk niet genegen een groep van 15 om te boeken. We moesten maar bellen (naar Londen, net als 100.000 anderen, dus geen gehoor) of op internet zelf aan de slag (maar ja, geen internet!). Een groot aantal in Campobasso opgepikte scheldwoorden later was alles geregeld. We konden op dinsdagavond 18.00 uur vliegen. Nu alleen nog de extra hostelovernachtingen. Hoewel het gebouw (gebruikt voor de OS 1960 en sindsdien ook niets meer aan gedaan) erg groot is en veel bedden telt, was bijboeken nog niet gemakkelijk. De komende twee nachten werden doorgebracht op een gezamenlijke kamer (bij hoge uitzondering vertelde de zeer katholieke herbergjongen). Voor de nacht van maandag op dinsdag (hopelijk de laatste) wordt het weer verhuizen. Tot zover de vervelende kanten van het extra verblijf. Natuurlijk is het niet ideaal. Er moet gewassen worden (zonder hulp van moeders! Het kan!) Het meegegeven voedsel wordt soldaat gemaakt, er zijn extra kosten en 's ochtends worden we wakker met de klanken van de après ski muziek van Chiel Anneveldt (hoewel effectief, slechts gewaardeerd door weinigen). Dit alles weegt echter niet op tegen de voordelen. De Romeinse cultuur wordt intens beleefd. De Trevifontein en de Spaanse trappen zijn bij de leerlingen favoriet, het Forum Romanum en andere oudheidkundige schatten bij latinist Lamers en historicus Hubbers. (LL&HH). Zondagavond ontmoetten we bij de Italiaanse Chinees een aardige Nederlands sprekende serveerster die ons de typisch Hollandse nasi, bami en kroepoek voorschotelde. De vele straatverkopers lachen in hun vuistje met onze groep. Werkelijk alles vindt aftrek: armbandjes, lampjes, speeltjes en allemaal voor weinig!  De zon schijnt volop, regen hebben we al dagen niet meer gezien. Hoewel we dinsdagavond graag terug willen naar Nederland, vindt stiekem niemand het erg om wat langer te mogen blijven. Maandag 19 april 2010 Maandag was  een relaxte dag. (L&H) hebben de leerlingen wat vrije tijd gegeven om bij te komen van alle cultuur (en drank). En hoewel Hubbers verlangde naar ' Me Time', ging hij toch met Jos, Jelle en Marvin de rijen voor de Sixtijnse kapel bedwingen. Daar echter aangekomen bleek van enige rijen geen sprake. Een unieke situiatie aldus de kaartjesmevrouw. De ervaring was voor de mannen overweldigend. Tijdens de gebruikelijke pizza-lunch (dit keer nabij het Pantheon) barstte er een geweldig onweer los met hagelstenen zo groot als knikkers. Dit terwijl de ochtend met volle zon was begonnen. Gelukkig werd het noodweer snel verdreven en kon er weer  worden genoten van de gebruikelijke zonneschijn. De dames brachten de dag door in Romes vele winkeltjes. Aan het aantal tasjes te zien, was ook hun dag zeer geslaagd. Mevrouw Lamers greep deze dag de kans om dhr. Bernini eens beter te leren kennen. De avond werd doorgebracht in de volkswijk Trastevere. Inmiddels de meest hippe en hotte wijk van de stad. Hub had in zijn zojuist aangeschafte Lonely Planet een steengoed indiaas restaurant ontdekt. Voor velen een nieuwe ervaring. Bij de chinees geen eetstokjes in de rijst en bij de Indier niet eten met je rechterhand. Zo ziet u maar weer: het is niet alleen maar feest. Er wordt de leerlingen ook nog heel wat bijgebracht. Omdat het is naar uitzag (we weten inmiddels beter) dat het ons laatste avondmaal in  Italie zou worden, werd het een vroege (hoewel 00.30 uur) nacht. Morgen zou iedereen weer fris en fruitig aan het ontbijt verschijnen; klaar voor vertrek. Dinsdag 20 april 2010 Dat liep even anders. De dag begon zo goed. Iedereen stapte uitgerust (fris en fruitig, zelfs Chiel) uit bed en na het ontbijt verzamelde iedereen zich in de lobby. Om 8.00 uur had dhr. Hubbers nog een live-interview op omroep Gelderland om hen op de hoogte te houden van de Ulenhofsituatie in Europa. In het hostel wierp een der leerlingen nog een laatste blik op het internet en zag tot zijn grote schrik dat de tweede vlucht deze week gecanceld was. L&H kropen dus maar weer achter telefoon en computer om met het crisisteam aan de Bizetlaan (geleid door mw. Niemeijer) te overleggen. De leerlingen grepen deze dag aan om nog een stukje onbekend Rome te ontdekken. Inmiddels is duidelijk dat er een bus wordt gestuurd om ons te repatrieren.  Die zal waarschijnlijk pas woensdag rond 23.00 uur hier (hier is Rome!) zijn, dus dat geeft ons nog twee volle dagen en geen maximum gewicht meer voor koffers en handbegage. Dus dat wordt nog even inslaan. Ondertussen lijkt ons verhaal steeds meer een klucht van het Ulenhoftoneel. Veel chaos, telefoontjes over en weer en koffers die heen en weer worden gesleept. De stemming is echter nog steeds opperbest. Dat kon ook de journalist die Jos Baan interviewde maar moeilijk geloven. Was er echt niets negatiefs aan de gedwongen extra week in Rome? Nee! De leerlingen beginnen zich al helemaal thuis te voelen in de stad. Het openbaar vervoer biedt geen onaangename verrassingen meer (buslijn 271gaat wel langs het hostel, 272 duidelijk niet) en de beste plekken voor pizza, goedkope italiaanse wijn, de sterkste espresso en ander essentieel voedsel zijn ontdekt. Shoppen kan het beste op de Via del Corso, chillen op de Spaanse trappen en pootje baden in de Trevifontein (Jelle) wordt niet zo heel erg op prijs gesteld. Vanavond zijn we wederom met de hele groep naar Trastevere gegaan en hebben italiaans gegeten bij El Grottini (sinds 1936). De pizza's en pasta's smaakten vertrouwd goed. En dit maal kregen we warempel bijna allemaal tegelijkertijd ons eten, wel zo gezellig. Om ons voor te bereiden op de hele lange busreis van morgenavond wordt de avondklok vervroegd. Voor 1.00 uur ligt iedereen erin. Woensdag 21 april 2010 Deze dag begint wat vreemd. Het is rustig. Iedereen slaapt uit, er worden geen hysterische hoeveelheden sms'jes en telefoontjes gemaakt en er hoeven geen vluchten te worden omgeboekt. Alles lijkt voorspoedig te gaan. Hoewel (het is 9.00 uur wanneer dit wordt geschreven), de nieuwe medewerker van het hostel spreekt weinig Engels en hem duidelijk maken dat we niet twee, maar nog wel een kamer nodig hebben tot vanavond en dat we niet blijven voor het ontbijt, is nog lang niet makkelijk. Gelukkig zijn we tijdens deze extra week in Rome wel vaker schijnbaar onoplosbare linguistische problemen tegengekomen en dat kwam altijd goed. Bram Ellenkamp stuurt dhr. Hubbers een sms'je: hoe krijg je de deur van de kamer open!? Arme jongen zit opgesloten en moet naar de wc. In Rome is altijd wat te doen!  Uiteraard hebben we niet lang kunnen genieten van de betrekkeliijke rust en kalmte van deze ochtend. Zoals twee keer eerder, stond de hele groep op het punt weg te gaan naar het centrum, toen het crisisteam belde. Mw. Niemeijer aan de telefoon. Meestal slecht nieuws, nu goed nieuws: we kunnen met een andere bus een halve dag eerder terug naar Nederland. Dat betekent wel dat alarmfase drie is afgekondigd. Iedereen moet nu snel de kamer opruimen, de spullen in de koffers proppen en nog snel even een laatste douche nemen. Dan sprint iedereen het hostel uit om even verderop nog wat boodschappen voor onderweg te doen. Op de vraag van Lieke en Hilde of ze nog 'even' naar  de het centrum mochten om dat ene jasje te kopen dat ze gister hadden laten hangen (het enige zo ongeveer) moest mw. Lamers ontkennend antwoorden. We willen nu echt met zijn allen, op tijd terug. De dames konden wel met hun teleurstelling leven. Morgenochtend (donderdag) zijn we weer terug in Nederland. Slot Roma Aeterna was het niet helemaal, maar we waren er wel dichtbij. Aan ons heeft het niet gelegen. Het was een unieke uitwisseling met achteraf bekeken eigenlijk alleen maar mooie ervaringen. Ons mantra: ACCEPTEREN heeft ons door de moeilijke momenten heengesleept. Natuurlijk zat het weer, de locatie en het heerlijke eten mee, maar het was bovenal de gezelligheid en vriendschap tussen de leerlingen (en docenten) onderling die deze (bijna) twee weken weg onvergetelijke  hebben gemaakt. Dank aan alle vrienden, leerlingen, ouders en het crisisteam op school voor alle hulp en informatie. Bram, Chiel, Erin, Hilde, Hilde, Immy, Jelle, Jos, Lieke, Liesbeth, Marlyn, Marvin, Sophie,  L&H. 2009 Zondag 18 maart Campobasso (7 maart 2009) Om 7 uur 's ochtends vertrokken we onder professionele begeleiding van de heren Keizer en Hendriksen per auto richting Keulen. Bepakt en bezakt checkten we in, en na een kopje koffie (met een gebakje) stapten we in het vliegtuig. Sommige mensen, waaronder ikzelf, vlogen voor het eerst dus het was best wel spannend. Toen we eenmaal in de lucht waren vermaakten we ons met een lekker muziekje. Om 1 uur landden we in Rome. Het was er super lekker weer, de zon scheen en het vakantiegevoel kwam helemaal boven. Eigenlijk wilden we allemaal blijven, maar we werden al opgehaald door onze Italiaanse begeleider Umberto. We gingen verder met een busje richting Campobasso. De reis ging lekker op zijn Italiaans, we scheurden met 150 over de snelweg terwijl onze chauffeur uitgebreid aan het bellen was. Na 3 uur in de bus (met korte pauze) kwamen  we aan in Campobasso. We werden op het schoolplein gedropt met onze koffers en we moesten wachten tot onze twins ons op kwamen halen. Een voor een kwamen er Italiaanse gezinnetjes aan lopen. De meesten van ons hadden al contact gelegd en foto's uitgewisseld, dus iedereen herkende elkaar al snel. Vanaf toen ging iedereen zijn eigen weg. Ik liep samen met mijn twin en haar broer naar huis. Ik woon in een zwaar bewaakt gebouw, want de vader van mijn twin werkt bij de belastingdienst (en dat schijnt een gevaarlijk beroep hier met die maffia...). Toen we eenmaal thuis waren was ik eigenlijk wel toe aan een beetje rust, maar ik werd meteen meegenomen naar het centrum van de stad. 's Avonds bruist de stad van energie. Er zijn honderden mensen in de weer, overal staan groepjes jongeren te praten en te eten (en ook vooral roken). Die avond zijn we de hele stad door gelopen, ik ben voorgesteld aan 100 Italianen en we zijn later op de avond nog naar een discotheek geweest. Uiteindelijk lag ik om kwart over 5 in bed... Een slopende maar hartstikke gezellige dag! Hanneke De wekker ging af om 6 uur 's morgens, het begin van een lange dag. Per auto vertrokken we naar Keulen, om half 11 vertrok ons vliegtuig richting Rome. Na een vlucht van anderhalf uur kwamen we daar aan. Toen iedereen hun bagage terug had kwam de wiskundeleraar Umberto ons ophalen met een busje. Zijn engels was niet erg goed maar hij deed hard zijn best. Prachtig weer daar in Rome maar naarmate Campobasso naderde zagen we steeds meer sneeuw. De ontmoeting met onze gastgezinnen was erg spannend maar uiteindelijk viel het allemaal erg mee. Giulia nam mij mee naar het huis van haar tante waar zij het grootste gedeelte van de week woont. Het was een mooi huis maar erg klein, ik paste nauwelijks door de deur.Na een echte Italiaanse maaltijd (niet het lekkerste wat ik ooit gegeten heb maar mijn 'tante' heeft erg haar best voor mij gedaan) heeft iedereen elkaar ontmoet op een plein waar wij onze eerste ervaringen konden uitwisselen. Om half twaalf kwam mijn 'vader' ons (mij en Giulia) ophalen (met een dikke wagen) om ons naar de disco te brengen.Helaas waren niet alle Nederlanders daar aanwezig maar ik heb een hele leuke avond gehad. Het was een zeer exclusieve disco, 18 plus en heerlijke cocktails. Om drie uur was ik erg moe en heeft mijn 'vader' ons opgehaald. Na deze lange dag was ik zo moe dat ik meteen in slaap gevallen ben toen in ik aankwam bij haar huis. Michelle Campobasso (8 maart 2009) Ik werd om 11 uur (op niet al te subtiele wijze) wakker gemaakt door mijn twin. We gingen ontbijten, ik kreeg eerst een bakje yoghurt en daarna een sneetje brood met nutella (eigenlijk was het nutella met brood...). Daarna kwam Ester samen met haar twin naar ons huis en gingen we samen lunchen. Ik had verteld aan mijn twin dat ik erg van lasagne hield, dus haar moeder had speciaal voor mij lasagne gemaakt voor de lunch. Ik was natuurlijk heel blij en begon lekker te smullen van het eten. Na een flinke portie lasagne zat ik al best vol, maar toen bleek dat de pasta alleen nog maar het voorgerecht was! Dus ik kreeg daarna nog een kipschnitzel, een courgetteprutje, sla en brood (en ik moest alles proeven) dus ik zat behoorlijk vol. Maar bij een maaltijd hoort ook nog een toetje, dus daarna moest ik nog een flinke bak ijs naar binnen werken. Ik stond op ontploffen, maar het was gelukkig allemaal erg lekker. 's Middags gingen we met het gezin van Ester haar twin de bergen in. We maakten wat foto's in de sneeuw, en later kwam ook Michelle met haar twin daar in de bergen. We gingen zo met zijn zessen het dorpje in, waar de 'vader' van Michelle zijn bedrijf heeft staan. Hij is de eigenaar van een fabriek waar ze mineraalwater en frisdrank in flessen stoppen. Hij gaf ons een rondleiding door de fabriek en vertelde vol trots over zijn machines. We moesten bij elke machine op de foto, en toen hij klaar was met de rondleiding kregen we een heel pakket met boekjes en proefmonstertjes van zijn spullen. We gingen weer terug naar huis, en 's avonds gingen we weer het centrum in. We hadden afgesproken om 8 uur met de hele groep, en we zouden dan gaan eten in een pizzeria. Het was daar heel erg gezellig, maar eigenlijk hadden de Nederlanders helemaal geen honger omdat iedereen 's middags al volgepropt was. Toch namen we allemaal een pizza (we bestelden om half 9 en kregen hem om half 11) en we zaten tot ongeveer half 12 gezellig te eten met zijn allen. Daarna werden mijn twin en ik opgehaald door haar vader. We gingen toen meteen naar bed, want morgen moeten we naar school. Hanneke Ik werd wakker in een tweepersoons bed met een prachtig uitzicht op de bergen. Toen ik de kamer uitkwam bleek dat ik zo ongeveer een hele etage voor mij alleen had met een eigen badkamer (1 van de 4 badkamers)! Het bleek vrouwendag te zijn, op deze dag krijgen alle vrouwen gele bloemen dus ook ik kreeg bloemen. Samen met Giulia heb ik een wandeling gemaakt in de bergen, dat was erg mooi. Maar toen wij veel te laat voor de lunch terugkwamen was haar vader erg boos. Na de lunch heeft mijn 'vader' mij zo ongeveer ontvoerd en zijn we opnieuw de bergen in gegaan. Na een heleboel mooie foto's in de bergen heeft hij mij meegenomen naar zijn fabriek. Ik weet nu precies hoe mineraalwater en frisdranken worden geproduceerd! Hij kon geen woord engels, maar heeft ooit in Frankrijk gewoond dus ik kreeg de hele rondleiding in het Frans. Zo kon ik ook nog een beetje mijn Frans oefenen. In de avond bracht mijn 'vader' ons terug naar Campobasso. Hij vond het erg jammer dat hij afscheid van mij moest nemen en stond erop dat ik mijn zomervakantie hier doorbreng in hun zomerhuis. In Campobasso hebben we met de hele groep pizza gegeten. Het was een erg gezellige avond. Na de pizza zijn we nog even naar een pub geweest. Om 12 uur lag ik dan eindelijk in bed. Ik heb nog nooit zo goed geslapen. Michelle Campobasso (9 maart 2009)  Vandaag was een zware dag, we moesten veel lopen (en in CampoBasso gaat dat veel omhoog en omlaag) we moesten ons 's ochtends om half negen melden in de school " Mario Pagano" bij Umberto en Giovanna. We hebben daar een wiskunde les bijgewoond en later moesten onze leerlingen aan de slag met hun "twins" met het thema: Migration. De Italianen bleken erg goed voorbereid te zijn en dus moesten onze leerlingen nog even flink aan de bak. In de pauze hebben de meeste meiden gevolleybalt met de Italianen en hebben de jongens gevoetbalt tegen de Italianen. Na een geweldige score van hockeyer Bas Kuipers moesten we helaas de gelijkmaker toestaan na een blunder van onze gelegenheidsgoallie, Dhr Keizer. In de middag hebben we heel CampoBasso te voet gezien en waren we ook behoorlijk kapot toen het programma om 18.00 uur eindigde. Wat deze maandag opviel waren de verhalen van onze leerlingen over hun Italiaanse "vaders en moeders". Ze worden behoorlijk vertroeteld en de hartelijkheid van de mensen spreekt de meesten wel aan. Ook het eten hier is erg goed en meestal vaak veel te veel. Sommigen hadden nog wat energie over en zijn 's avonds nog even de stad in geweest, voor anderen (de docenten) ging het licht uit. Dhr Hendriksen.   Campobasso (10 maart 2009)  De voortekenen waren goed: we openden onze gordijnen om 07.00 uur en het was een stralend mooie dag. De zon liet zich gelukkig veel zien deze dag. We vertrokken om 08.10 uur met de bus naar Campitello, oftewel: het skiresort van deze streek (Molise). Nadat iedereen zijn/haar ski's had gekregen gingen we naar de piste. Het uitzicht was geweldig !!! De beginners kregen twee uur les en de gevorderden gingen alvast genieten van de verse sneeuw. Ook onze Italiaanse twins gingen mee en wat opviel was dat de meeste Nederlanders beter naar beneden kwamen dan de Italianen. We hebben een fantastische dag gehad en iedereen was behoorlijk verkleurd (zeg maar gerust: verbrand) toen het 16.00 uur was en tijd om een groepsfoto te maken en terug te gaan naar de bus. Ik ga geen verhalen vertellen over Simone en Rogier , die behoorlijk rare dingen deden op die lange latten, want dan maak ik alleen maar de ouders bezorgd. Iedereen was behoorlijk moe na deze geweldige dag en voor sommigen was dit een lifetime experience !!! Dus de meesten zullen wel goed slapen. Morgen gaan we op bezoek in een badplaats (Termoli) en hopen op weer zo'n prachtige dag als vandaag. Dhr Hendriksen. Campobasso (11 maart 2009) Vandaag begon de dag erg vroeg. We moesten om half acht op school zijn. Aangezien we allemaal erg verbrand waren van het skiën van gister, was het een lachwekkend moment om iedereen met ontzettend rode hoofdjes op het schoolplein te zien staan wachten. Het verschil tussen Italianen en Nederlanders werd daardoor nog duidelijker (Italianen verkleuren namelijk niet). Rond kwart voor acht vertrokken we met de bus naar Campomarino. We ontmoette daar de burgermeester. Hij vertelde ons wat over de streek Molise en de twee Albanese immigranten vertelden ons wat over hun ervaringen met integratie. Daarna vetrokken we met de bus naar Termoli, een klein dorpje aan de kust. Gelukkig was het stralend weer, strak blauwe lucht en een stralende zon. Dit was echter niet zo goed voor onze verbrande gezichten. Eerst kregen we een rondleiding door de stad van studenten die toerisme studeren. Hierbij zijn we door het smalste straatje van Europa gelopen, waarbij iedereen bang was dat meneer Keizer er niet doorheen zou passen. De studenten brachten ons later naar een hotelschool waar we een heel menu voorgeschoteld kregen. Toch moesten we op z'n Italiaans weer een uur wachten voordat we naar binnen konden want er was een ongeluk gebeurd. Toen we na het eten eindelijk naar het strand konden, begon de lucht helaas te betrekken. Het werd steeds kouder. Toch waren er drie dappere meiden die beloofd hadden te gaan zwemmen en dat uiteindelijk dus ook deden. Bar koud maar wel leuk! Doordat het weer minder werd, werden we binnen vermaakt. We gingen schilderen. We moesten onze mooiste gedachte over Termoli op papier zetten. Iedereen ging als kleine kindertjes druk aan de slag. Toen uiteindelijk de zwemsters opgewarmd waren vertrokken we terug naar Campobasso. s'avonds was er een feestje bij een van de Italiaanse leerlingen thuis. De helft zat boven op de bank naar de wedstrijd manchester (van de Sar!) tegen inter milaan te kijken terwijl de andere helft beneden aan het feesten was. We kijken terug op een geslaagde dag! Miriam en Merijn