| |
Uitwisseling 2007
Palermo 2007
Zondag 18 maart
Op zondag begonnen we met een echt Italiaans ontbijt. We krijgen elke ochtend een groot stuk chocolade-cake met warme melk en heel veel koekjes, heerlijk!
We hadden een vrije dag en gelukkig was het heel warm. Voor onze begrippen dan, want de Italianen gaven ons de opdracht om ons nog warmer aan te kleden dan we normaal gesproken in Nederland doen. Dus wij kwamen op het strand aan met een dikke trui, dichte schoenen en nog een jas. Daar konden we echt niet onderuit. Het strand is echt prachtig. Daar hebben we dan ook een groot deel van de middag doorgebracht, en een aantal typisch Italiaanse spelletjes gedaan, zoals de Italiaanse versie van doorfluistertje en een klapspelletje.
Na een aantal miscommunicaties gingen we omdat ‘we gingen’. Een heerlijk Italiaans ijsje (ijsje kunnen we het eigenlijk niet noemen, want je krijgt hier drie keer zoveel als bij Friul) gegeten en daarna gingen we naar een soort van kermis omdat ze dachten dat wij de trampoline niet kenden.
Na een lange dag gingen naar huis, ongeveer twee uur later (!) kwamen de meesten van ons pas echt thuis want het verkeer werkt niet mee...
‘s Avonds gingen we in groepjes eten bij elkaar, behalve Dimphey. Haar maatje gaat haar eigen gang. Maar ze heeft een heel knappe broer. Het Engels kan bij sommigen beter. Zodra je maatje de kamer uit is ben je verloren, want die ouders spreken helemaal geen woord Engels.
Gelukkig redden we ons wel en is het hier geweldig!
Maandag 19 maart
half 7, we moesten opstaan om naar school te gaan. We gingen met de auto naar school en het verkeer was heel chaotisch en ongelofelijk eng! Wanneer we aankwamen moesten we naar een grote zaal toe en bekeken we de video's over de andere scholen en Palermo.
Daarna begonnen we met de "Fun Olympic Games". Dit zijn grappige spelletjes om elkaar een beetje te leren kennen. Vervolgens werden we opgedeeld in kleine groepjes van verschillende nationaliteiten en stelden we ons voor. In de pauze aten we een heerlijke, echt italiaanse, pizza!
Om 1 uur waren we vrij, we dachten dat we zouden gaan winkelen maar we gingen toch opeens naar de catacomben. Er hingen heel veel lijken die er al hangen vanaf de 16de eeuw. Het was vies maar mooi te gelijk.
's Avonds hebben we gegeten en zijn daarna naar de pub gegaan. We zijn niet te laat naar huis gegaan omdat we nogal moe waren van de vorige late dagen en omdat we de volgende dag naar de disco gingen. In deze disco was de Comenius Party. Het feest was deels gewoon van de school maar ook voor een meisje dat 18 werd op die dag. Het feest was heel groot en het was super!
We hebben het hier super leuk en we gaan nog lekker veel feesten! Ciao!!
Wienke, Wendy en Ben
Dinsdag 20 maart
's Morgens rond een uur of 6 gaat de wekker... De snooze-knop ziet er erg verleidelijk uit. Maar goed.. Na 3 of 4 keer de knop ingedrukt te hebben, moet je toch wel opschieten. Als we nou om 10 of 11 naar bed gegaan zouden zijn, dan is om 6 uur opstaan best te doen... Maar als je alle afgelopen dagen rond 1 of 2 uur naar bed gaat, wordt het toch best lastig. Vandaar dat de vermoeidheid er behoorlijk inhakt. Maar de ochtendstond heeft goud in mond ... sms"t Rik nadat weer een Nederlander klaagt over te vroeg opstaan.
Op school wordt veel gepraat over "The future of Europe"... Maar daar blijft het nog bij. In de pauze stroomt de school leeg naar een barretje om overheerlijke typisch Siciliaanse pizza te halen. (Overigens, alles hier is typisch Siciliaans. Niet dat we het niet geloven ofzo. Maar dr. Oetker reikt af en toe wel de helpende hand.)
Na schooltijd krijgen de Nederlanders een rondleiding door Palermo. Palermo is een grote stad met verkeer in absolute chaos. Simone vraagt hardop: "Do they have rules here, for the traffic?" Het is echt een ramp. Om de haverklap zijn er ongelukken en boze mensen die toeteren. Maar goed ... De rondleiding ... Wordt gegeven door studenten en het is leuk. We zien veel van de stad. Veel beelden, veel oude gebouwen.
Wanneer we klaar zijn is iedereen bekaf. Dit komt ook wel door het weer. Het regent... Hier... In Sicilie... Maar in Nederland stormt het, dus alles valt relatief mee.
's Avonds is er nog een feest in de Disco. Iedereen vermaakt zich reuze en de Hollanders kunnen hun dance-skills behoorlijk laten zien en die van de Italianen uitgebreid bewonderen.
Verder is iedereen heel aardig hier. Je krijgt eten tot je erbij neervalt. Het dorpje Belmonte, waar een paar leerlingen logeren, is echt Italiaans. Op elke hoek staat bij wijze van spreken een Bertolli-omaatje.
Maar we verlangen toch naar de Hollandse stamppot. Want de pasta is heerlijk, meestal ... Behalve toen Simone bij Menno kwam eten. Toen kregen we een Sachtleven-pasta. (Stel je voor... je loopt Sachtleven binnen. Wat je dan ruikt, aten wij op dat moment.) Maar voor de rest is alles heerlijk.
Als laatste geven we nog enkele voorbeelden van de communicatie tussen de Italianen en de Nederlanders.
Rik, midden in een verhaal, tegen zijn hostmeisje: "So we went to see Palermo and.." Meisje: "Oh.. Okay..."
Ze kapt alles af.. Rik heeft weer zijn uiterste best gedaan. Weer tevergeefs.
Simone vraagt aan haar meisje: "What time do we go?" Meisje: "No, no, no ..."
Menno probeert een grapje te maken in de auto met Simone en 2 Italiaanse meisjes. "In Vorden they have counted the streets ... One ..." Antwoordt het meisje bloedserieus: "Oh ... Okay ..."
Kortom, alles is prima hier. Maar we zullen nog lang nodig hebben om te herstellen van onze vermoeidheid en het vele eten ...
Groeten uit het prachtige en meestal zonnige PALERMO!
Peter, Erik en Menno
Woensdag 21 maart
Vandaag was het erg vroeg, vooral omdat we gisteren een feest (je) hebben gehad. Omdat een aantal mensen te laat waren, vertrokken we pas om 9.00 uur in plaats van 8.00 uur (typisch Italiaans). Iedereen was doodmoe en zat er even doorheen, maar slapen zat er niet in omdat het veel te rumoerig was in de bus. Na twee uur in de bus gezeten te hebben kwamen we aan in Agrigento.
We waren nog niet gearriveerd of de buschauffeur stormde, op z’n typisch Siciliaans, naar buiten om te vechten met een andere man. Het ging er hard aan toe, onze buschauffeur had bloed op z’n hoofd. De reden was onbekend.
Toen begonnen we met de rondleiding. We kregen Griekse ruïnes te zien met de hele groep; Italianen, Duitsers, Oostenrijkers en de Nederlanders. De gids vertelde erg veel, het was erg leerzaam. Ondertussen waren veel mensen achterop geraakt omdat ze foto’s aan het maken waren van het mooie uitzicht. En zoals Fieke zei: „We willen met elke steen op de foto!“. Het was jammer dat het weer niet mee werkte, want hierdoor kreeg je ontzettende vieze plakken klei aan je schoenen, broek etc. Er was ook uitglij-gevaar.
Voordat we naar Agrigento gingen was er een heel programma gemaakt voor de dag, maar door het slechte weer veranderde dat telkens. Toen we naar huis wilden gaan was de pas afgesloten waar we doorheen moesten, dus zouden we moeten omrijden. Maar uiteindelijk konden we toch wel door de pas rijden.
Op de terugweg sliepen veel mensen en we besloten deze avond niks te doen en vroeg naar bed te gaan. Dat zag iedereen wel zitten.
Maartje
Donderdag 22 maart
De donderdag was geen uitzondering, ook deze dag begon weer vroeg. Voor Rik begon de dag met een wild gehaast om vervolgens de bus te missen. De vader van zijn gastgezin scheurde met hem en zijn gastmeisje achter de bus aan, zodat ze een eindje verderop de bus alsnog konden nemen. Op school hadden we kort een bespreking over het onderwerp Health & Environment, waaraan door enkele tweetallen werd gewerkt deze week. In de bespreking kwamen thema’s aanbod als drugsgebruik, alcoholgebruik en roken. Na de lunchpauze werd deze bespreking voortgezet. Rond de middagklok (12uur) werden we door iemand van de begeleiding uit de les gehaald die ons erop wees dat we onze etenswaren die we van huis hadden meegenomen klaar mochten zetten op de foodfair. Deze foodfair was een soort marktje van de verschillende landen die meededen en ieder land had een aantal etenswaren die typisch waren voor dat land mee genomen om aan de andere landen te laten proeven. De meesten zaten al gauw vol. Het Italiaanse eten was echt heerlijk, heel veel olijven, broodjes aardappelkroketten, vispizza’s die waren wel iets minder lekker maar ja. Leila, nam bijna alles van het Italiaanse kraampje, want iedereen had heel erg veel snoep en zoetigheid, daar eten ze eht te veel van. Maar ik zat na 1 broodje al vol. De Duitsers hadden een hele erge kaas mee, die stonk, ik weet niet wat voor kaas dat was. Na de foodfair waren we vrij en zouden we dus gaan shoppen. Dat was heel erg leuk, alleen wel irritant dat we met een hele grote groep gingen, iedereen wou wat anders. Daarna gingen we met de hele Nederlandse klas naar de pizzeria, met de leraren. Natuurlijk weer vet lekker daar. De Duitsers van de kostschool waren daar ook. Na de pizzeria was de dag nog steeds niet afgelopen, want we gingen nog naar een pub iets drinken. We waren heel moe, maar ja dat nam de pret niet weg. Heerlijke cappuccino gedronken daar. En toen gingen we naar huis. Eindelijk naar bed, om de volgende ochtend weer heerlijk vroeg op te staan.
Rik en Leila
Vrijdag 23 maart
Vandaag weer erg vroeg opgestaan om onze laatste schooldag in te gaan. We begonnen met de presentaties van Challenges Of The Future waar we deze week aan hebben gewerkt. De meeste presentaties waren kort maar krachtig en leuk om naar te luisteren. Vervolgens werd er een voetbalwedstrijd gehouden tussen Nederland en Italië, en natuurlijk won Nederland met
6 – 3. Dit ging helaas niet zonder veel bloed, zweet en tranen en vooral veel zand in schaafwonden. Met 1 – 0 voorsprong gingen we de rust in maar na de rust ging het door een onterechte penalty hard achteruit (3 – 1). Maar door een geweldig doelpunt van topspeler Hidde ging het weer de goede kant op.
Na de voetbalwedstrijd gingen sommigen nog even souvenirs shoppen of bowlen. Vooral Jasper en Ben waren met het bowlen erg fanatiek en hebben dan ook de bowlingbaan van heel dichtbij bekeken (ze hadden niet in de gaten dat je de bowlingbal moest loslaten). Sjoerd was helaas niet zo in vorm als op het voetbalveld. Hij heeft zijn weddenschap met een van de Italiaanse meisjes dan ook dik verloren.
Na het bowlen gingen we ’s avonds met z’n allen naar een club om de week feestelijk af te sluiten. Volgens de Italiaanse traditie was natuurlijk iedereen te laat. Het was super en dan ook erg jammer toen we weer naar huis moesten.
Fieke, Christiana en Dilianne
Zaterdag 24 maart
Vandaag begon de dag wat later dan normaal, we konden eindelijk uitslapen. Velen van ons pakten dit buitenkansje met beide handen aan en bleven de hele ochtend in bed.
Doordat het weer dermate slecht was, ging ons uitstapje naar het park niet door. Dit vonden de meesten echter niet zo’n groot probleem.
Om half 3 was het zover. We gingen weer naar huis. De meeste Italiaanse meisjes vonden dit heel erg. De tranen liepen over de wangen. En niet voor even, maar het begon al bij het inchecken tot aan de detectiepoortjes. En die tijd was toch wel een dik half uur.
De Nederlanders bleven hier nuchter onder en dachten: we zien ze in september wel weer.
Nadat we iedereen een lekkere zoen en een dikke knuffel hadden gegeven, was het toch echt zover dat we moesten vertrekken.
Na een poos gewacht te hebben vertrok ons vliegtuig om 17:45 met ons erin, richting Colonia (Köln). De meeste mensen hadden de smaak van het slapen alweer te pakken en lagen met mond open (Hidde), tegen het raam aan te dommelen. Ben was dit keer geen wagen/vliegtuigziek geworden, dus dat was een behoorlijke meevaller.
Gelukkig was iedereen weer op tijd uit het vliegtuig. Na de bagage van de band hebben geplukt, was het weerzien met sommige ouders een emotioneel gebeuren. Menig Nederlander vlogen hun pa om de nek. En ook daar moesten sommigen een traantje laten.
Nadat we Mr. Smeele een ferme handdruk en Mevr. Lamers een dikke pakkerd hadden gegeven, gingen we ‘op huus an’. Na twee uur rijden van Keulen naar Doetinchem, kwamen we aan bij school. En daar keken we terug op een mooie week alvorens naar huis te vertrekken en het hoofdstuk “Palermo” af te sluiten.
We pakken deze mogelijkheid aan om leraren en ouders te bedanken voor hun tomeloze inzet en in het bijzonder René en Ineke.
Ciao, Jasper, Sjoerd en Steven
Once upon a time there was a man, who believed he was lucky because he was the only one who
was given life by God. He felt really happy, because he used to spend all his days contemplating the beauty of nature, lightened by the Sun and caressed by the Moon.
Nevertheless some days later he felt something was missing. He felt he was alone and he realized that he needed someone else in order to fight wild animals, in order to feel complete. So he found the bravery to directly ask God Himself to solve the problem.
Just a second after his prayer it began to rain cats and dogs and the man felt really discouraged
and he tried to accept the idea he would be alone forever. Some days later he saw that from every
tear of rain a lot of men and women were appearing, as well as the oceans, the seas and the lakes
arose from the raining itself.
So he realized that mankind needs to be together as tears of rain in a cloud so that each one
could help the others, even though every tear is extremely different, like men and women on earth.
This is the best way to understand why we need the EU to be stronger every day. Every piece of
paper in the cloud represents our traditions. It represents every piece of our necessity to grow up
together with respect and without any prejudices.
Rain, as it means the only way to be together: one for all and all for one. It is the only way we have
to hide our tears.
By cutting the wires of our cloud, we will make a colourful worldwide rain to show you how many
nations you have been unconsciously dealing with during the Comenius Project this week.
Deze tekst is gemaakt door leerlingen in een van de internationale klassen. Hiermee werd het Comenius project: Making Europe Your Community op vrijdag gesloten. Op ieder stukje papier in de ‘cloud’ stond het land van herkomst van een van de ouders, grootouders, broers en zussen.
Napels 2007
Zondag 18 maart
Op zondag 18 maart om vier uur! ’s morgens moesten ik opstaan. Om vervolgens met z’n allen om vijf uur bij het Ulenhof te verzamelen. Natuurlijk was iedereen toen moe, maar we hadden ook wel zin om te gaan.
Om zeven uur kwamen we aan op het vliegveld van Keulen. Waar we eigenlijk binnen no time weer weg waren, omdat ons vliegtuig al om half negen vertrok. Na ongeveer anderhalf uur kwamen we aan in Napels. Het eerste wat mij opviel was dat het weer nog goed was terwijl er anders voorspelt was.
In de aankomst hal waren de Italianen al op ons aan het wachten. Na een korte kennismaking met mijn Italiaan en de gastouders, gingen wij samen met Maaike en haar Italiaanse naar hun huizen toe. Eerst moesten we Maaike bij haar gasthuis afzetten. Zij bleek het getroffen te hebben, want ze zat in een schitterende villa waar wij later allemaal nog zouden lunchen.
Toen gingen we naar mijn gasthuis die helaas wel iets kleiner was, maar de familie bleek heel aardig en dat is natuurlijk het belangrijkste.
Nadat ik alle spullen had uitgepakt ging ik samen met de rest van de familie naar een klein dorpje waar de naam me van ontschoten is. Ze wilden me namelijk de volgens hun lekkerste pizza van de wereld laten proeven. De pizza’s waren wel een meter lang en toen ik een stuk geproefd had kon ik hen alleen maar gelijk geven. Daarna gingen we door naar een plaatsje genaamd Sorento wat een echt Italiaans dorpje was. Na een klein bezoekje gingen we terug naar Napels dat 60 kilometer verderop lag, we hebben er uiteindelijk twee en een half uur over gedaan om terug te komen. Er stond namelijk de hele weg, die overigens maar uit een baan bestond, flle.
Toen we terug waren gekomen bij het huis om half acht, ging ik samen met de Italiaan naar een pub toe. Daar waren de anderen ook en zijn we daar tot elf uur gebleven. Wat voor de meesten van ons net iets te lang was omdat we allemaal moe waren van de reis die voor ons al om vier uur begon.
Uiteindelijk lag ik om twaalf uur in bed en zat de eerste dag Napels er op.
Ciao,
Fabian
PS. Niek jammer dat je er niet bij bent groeten van iedereen.
Maandag 19 maart
Nadat we vroeg waren opgestaan (wat niet echt lukte omdat het de vorige dag best laat was geworden want we moesten om half 10 ‘s avonds nog gaan eten) waren we voor Italiaanse begrippen best vroeg op school. Na de opening van de directeur van de school, begonnen we aan het project. Maar… het internet deed het niet dus van het werken kwam niet veel (lees niks) terecht.
Om 11 uur gingen we naar het kasteel. Daar kregen we een rondleiding, waarbij we alleen maar kunst te zien kregen. Het uitzicht wat we buiten hadden was trouwens wel erg mooi. Toen we uit het kasteel kwamen hebben we echt heerlijk gegeten bij Jessica (de partner van Maaike).
Nadat we daar zo ongeveer 2 uur hebben gezeten gingen we naar een bar om wat te drinken. Daarna ging iedereen wat anders doen. Leonie ging eten bij Gabriella (de vriendin van haar twin). Debbie ging naar huis om spelletjes te spelen met haar familie. Nadat het eten op was bij Leonie, gingen we gezellig nog een uur in de regen staan om te wachten op de rest van de Italianen (die natuurlijk allemaal te laat waren).
Toen iedereen er was had de groep eindelijk besloten om naar de spelletjeshal te gaan om daar te gaan biljarten. Maar na tien minuten gingen we alweer weg om te gaan slapen (het was ondertussen namelijk al half 11).
Ciao!
Leonie en Debbie
Dinsdag 20 maart
Vandaag moesten we weer gewoon om half 9 op school zijn om aan ons project te werken, maar eerdat iedereen binnen is en twee zoenen heeft gehad is het al wel half 10. De Nederlandse jongens worden overigens niet meer gekust door de Italiaanse jongens, ze hebben even vriendelijk duidelijk gemaakt dat ze dat liever niet hebben. Martijn na de zoeveelste zoen: “In Holland, guys don’t kiss.” Why not??! “Because they think it’s weird. And Gay.”
Rond een uur of 11 gingen we op weg naar het koninklijk paleis van Napels, wat heel mooi was maar we hebben ongeveer 30 kamertjes te zien gekregen met een uitgebreid verhaal over de geschiedenis ervan en dat werd wel een beetje saai. Bij een kraampje in het centrum van Napels heb ik een “typical Italian” gebakje besteld in het Italiaans en werd hard uitgelachen door iedereen die achter me stond. Mijn gastouders gaan gelukkig wel helemaal uit hun dak als ik een zinnetje in het Italiaans zeg, dus ik hou vol!
Ik heb ook een heel trendy cadeautje gekregen, een hele grote blije hello kitty oorbel (ja, eentje) want dat is in! Ik heb nog tegengestribbeld maar uiteindelijk ging ik voor mijn gevoel toch met een sleutelhanger in mijn oor de deur uit, naar het officiele schooldiner in een restaurantje in het centrum van Napels. Het is altijd hartstikke gezellig met de groep, we blijven lachen.
Maaike
Woensdag 21 maart
De dag begon weer vroeg en iedereen was nog erg duf. Net zoals altijd was de helft weer te laat, maar dat geeft helemaal niets hier. De Italiaan van Fabian had bedacht dat ze wel konden gaan spijbelen, dus Fabian dacht: „Yes dat wordt uitslapen!“. Dat viel erg tegen, want uiteindelijk kwamen ze heel iets later op school aan. We moesten een korte presentatie voorbereiden over ons onderwerp, Family Life. Het lijkt een eitje maar met een italiaan erbij is het nog erg lastig. Het resultaat was een onverstaanbare presentatie met soms het woord ‘woman’ erin. Daarna moesten we vlug ons eten naar binnen werken en de metro halen. Na vele trappen, treinen en metro’s kwamen we bij de „Vulcano Sulfataro“ aan.
We kregen een rondleiding van een grappige gids. Hij vertelde dat wanneer je door de zwaveldamp liep, je opeens een veel mooier gezicht kreeg, net zoals hemzelf. Op de terugweg naar huis had Frank de Italianen het liedje van Jan Smit „Laura“ geleerd. En dat kregen ze de rest van de dag niet meer uit hun hoofd. We leren de Italianen heel veel Nederlandse woordjes, lekker kontje kunnen ze al heel goed zeggen! Laura ging met Najma en Floor mee naar hun huis om daar te lunchen. De Italianen zeiden dat het „gossip time“ was en begonnen opeens allemaal vragen te stellen over wat wij van de italiaanse jongens vonden. Daar waren we het al snel over eens! Voor we naar de pizzaria gingen, hebben we nog snel even geshopt. En vooral naar een winkel voor postzegels gezocht, daar waren we Astrid en Floor even vergeten. Oeps, zij stonden nog doodleuk voor de winkel te wachten. Daarna gingen we lekker een pizza eten met bijna de hele groep. Na de pizza gingen we ’naar huis’ dachten we. Als je dan buiten bent duurt het nog minstens een half uur voordat je beslist waar je dan naar toe gaat (huis duhhh) en voordat je iedereen twee zoenen hebt gegeven, ben je alweer een half uur verder. Nu zijn we dus echte hangjongeren.
Laura & Floor
Vrijdag 22 maart
‘s ochtends vroeg moesten we om 7 uur bij de bus zijn. Zoals altijd in Italië was iedereen te laat en vertrokken we om half 8. we gingen naar het plaatsje Sorente. In de bus was het heel gezellig met vele picture-times en geweldige uitzichten! In Sorente kregen we een uur de tijd en zijn we naar een super mooi punt gegaan waar we over de zee konden kijken (picture-time).
Daarna reden we door naar Amalfi, een stad op een berg gebouwd(picture-time). Daar zijn we lang gebleven, hebben we op het strand in de zon gelegen (picture – time). Als laatste zijn we naar een kathedraal in Paritano geweest (picture-time). Iedereen was binnen een paar minuten weer buiten en voor de rest heeft iedereen een beetje het stadje doorgelopen. Frank en Johan beklommen ook nog even de berg om een kasteeltje te zien. Na de 2 uur durende busreis terug gingen we ’s avonds eten in een Spaans restaurant. Daarna was er een pyjamaparty bij Matteo’s thuis, dat was super gezellig maar wel raar tussen al die spullen (zwaarden, kevers, maskers, horrorfilms en kiss-posters). We sliepen erg laat en na ongeveer 4 uur slaap moesten we al weer opstaan om naar Pompei te gaan. Vrijdag was echt één van de leukste dagen van de week, we hebben geweldige plaatsjes hebben gezien en de zon scheen ook weer eens!
Ciao Pedro & Martijn
Zaterdag 24 maart
Vandaag ben ik met Joop naar Pompei gegaan. Lekker een dagje zonder leerlingen, even geen project en in eigen tempo op pad. Maar ach een leraar met zijn gevoelige hart laat zich toch weer overhalen om een paar leerlingen mee te nemen. Volgens afspraak staan Joop en Herman in de stromende regen om 9.15 uur te wachten op het Piaza Amadeus. Nu laat helaas de Italiaanse invloed zich gelden na 20 minuten komt de eerste leerling aan en na een uur de laatste met de opmerking “hadden we niet om kwart over tien afgesproken”.
Als een speer met de trein richting Pompei. En zowaar bij de opgravingen aangekomen breekt de zon door. Ondanks het feit dat ik het al eerder gezien heb ben ik weer verrast door de vele archeologische vondsten. En is het leuk om er iets over te kunnen vertellen. Wat een groot gebied waar duidelijk wordt hoe mensen 2000 jaar geleden geleefd hebben.
Erg interessant en iedereen was blij dat ze erbij waren. Vanavond is het alweer tijd voor het farewell diner. Morgen nog een hele dag om met de gastfamilie iets te gaan doen en dan terug naar Nederland.
Herman
Rome 2007
Eind maart hebben wij een week lang de hoogtepunten uit Rome bezichtigd en het was een geweldige ervaring. Dit was in plaats van de internationalisering waarbij je deel uitmaakte van een buitenlands gezin. Velen zeggen dan dat wij een heleboel gemist hebben, maar ik zou juist het tegendeel willen beweren. Want Rome is een stad die je minstens één keer in je leven gezien moet hebben omdat het eeuwenlang de hoofdstad en het culturele centrum van de wereld is geweest en die sfeer daar nog steeds rond zweeft. Hieronder zal ik in het kort zo goed mogelijk onze belevenissen proberen te beschrijven.
Zondagmiddag 18 maart
vertrokken wij met een bus naar het vliegveld in Münster/Osnabrück, nadat we eerst onze medereizigers van een school uit Winterswijk hadden opgehaald. Dit was een hele gezellige groep 4e klassers waarmee ook wij onze ‘uitwisseling’ gehad hebben.
Na het hele gedoe van inchecken, wachten, langs de douane en nog eens wachten zaten we dan eindelijk in het vliegtuig. Ik vond het een hele bijzondere ervaring om de wolken van bovenaf te kunnen bekijken en de hele reis viel mij erg mee, want voor dat we het wisten waren we na 2 uurtjes al op het vliegveld in de buurt van Rome aangekomen. Na nog een klein uurtje met de bus kwamen we bij ons hotel. Het is hier schoon en we hebben per kamer een eigen douche, dus daarover geen klagen. De eigenaar is een heel grappig ventje die bijna geen woord Engels verstaat, of in ieder geval doet alsof en erg druk overkomt. Dat is sowieso mijn indruk van Rome: één grote chaos. Vooral het verkeer is erg eng, je snapt niet dat er niet heel veel ongelukken gebeuren. Ze rijden heel hard en toeteren allemaal naar elkaar als ze maar het idee hebben 1 seconde te lang te moeten wachten. Verder scheuren er overal scootertjes rond. Die avond hebben we nog heel even een stadswandeling gemaakt.
Maandag 19 maart
was het vroeg opstaan, bij de dichtstbijzijnde pizzeria ontbijten en dan met z’n allen in de bus, waar je heel goed op je spullen moest passen, we zitten immers in Rome waar elke Italiaan een zakkenroller kan zijn. We gingen naar het Circus Maximus, waar je een groot grasveld ziet waaronder de grote renbaan van het oude Rome ligt. Daarna liepen we naar de rivier de Tiber en kwamen we onderweg langs twee prachtig intact gebleven tempeltjes. We zijn die dag ook naar het Forum Romanum geweest, hét centrum waar alles vroeger gebeurde. Met het oude senaatgebouw, de resten van vele tempels die daar gestaan hebben en aan het begin en het eind twee overweldigende triomfbogen. Hier was vroeger ook de markt en je kunt via de oude weg dwars over het Forum lopen. Dat geeft wel een heel apart gevoel. Verder hebben we het Colosseum bezocht, de enorme arena waar de spelen gehouden werden. Het weer was toen al omgeslagen: het regende en was best koud. Maar dat gaf ook wel weer sfeer, want overal stonden mannetjes met ‘ombrelli’ die je er hardnekkig een probeerden te verkopen. Hier hebben we nog een heleboel lol over gehad.
Dinsdag 20 maart
was vooral een dag van musea- en kerkbezoek. Maar dat was helemaal niet erg want het weer werkte niet echt mee: veel regen en zelfs hagel. We wilden eerst met de metro naar het museum gaan maar deze was zo vol dat onze begeleiders dat niet aandurfden, dus dan maar lopend. We zijn ook naar het Pantheon en de Trevifontein geweest. Die vond ik allebei prachtig en ik was overweldigd bij de grootsheid van het Pantheon en zijn enorme koepel.’s Avonds hebben we weer pizza gegeten, want dat hoort toch zo als je in Italië bent. En ze zijn hier toch lekker...
Woensdag 21 maart
zijn we naar Pompeï geweest. Het bezichtigen van de Vesuvius stond ook op het programma maar deze was afgesloten vanwege het slechte weer en de hoeveelheid sneeuw die er lag. Op weg naar Pompeï keken we allemaal reikhalzend uit naar deze beroemde berg. En toen meneer Verbaas door de intercom riep: ‘Ik moet me wel heel erg vergissen of jullie zien straks aan de linkerkant de Vesuvius met zijn karakteristieke kegelpunt’, gingen wij natuurlijk allemaal als een gek foto’s maken. Nou, één ding is zeker, die berg is nog nooit zoveel gefotografeerd, want het bleek dat de ‘echte’ Vesuvius nog een paar kilometer verder lag.
Pompeï was echt een hoogtepunt. Het is onvoorstelbaar dat hier meer dan tweeduizend jaar geleden een vulkaanuitbarsting geweest is en in de straten waar je nu loopt mensen in doodsangst probeerden weg te vluchten. Het is ook nog heel groot, veel groter dan ik verwacht had. Na dit bezoek zouden we naar het museum in Napels gaan maar onze buschauffeur was zo chagrijnig dat hij ons daar heel ver van af zette en ons zo weinig tijd gaf dat daarheen lopen al geen zin had. Dus hebben we met z’n allen gezellig op een terrasje in Napels wat gedronken. Omdat het deze avond voor het eerst droog was zijn we de stad in gegaan en hebben we in de buurt van de gezellige Spaanse trappen in een luxe restaurant gegeten.
Donderdag 22 maart
stond eerst de Vila Borghese en dan de Sint Pieter op het programma.
In de Villa Borghese stonden de twee beroemde beelden van Bernini: Appolo en Daphne en de roof van Proserpina. Het is echt ongelooflijk hoe echt die beelden eruit zagen en ik moest moeite doen om ze niet even aan te raken en mezelf ervan te verzekeren dat het toch echt marmer was. Verder hebben we hier nog wat ‘kopstukken’ bekeken. Meneer Verbaas begint een museum bezoek altijd door te zeggen dat we hier toch echt alleen de belangrijkste dingen gaan bekijken, maar eenmaal in het museum blijkt dat toch erg moeilijk.
Daarna hebben we in het heerlijke zonnetje, eindelijk, onze boterhammetjes opgegeten die we elke ochtend in een supermarktje halen, en zijn we richting de Sint Pieter gewandeld.
Deze is enorm groot en nu ben ik helemaal overtuigd: ze leden vroeger echt aan grootheidswaanzin! De ene kerk is nog mooier en grootser dan de ander, maar de Sint Pieter slaat toch echt alles. Als je daar binnen loopt voel je je werkelijk heel klein.
’s Middags hebben we nog een kerk bezocht, de Sant Giovanni en de achterliggende kloostergang. De avond was heel gezellig en we hebben met 20 mensen, ook uit Winterswijk, op onze 3-persoons kamer gezeten en e-mail adressen uitgewisseld.
Vrijdag 23 maart
Toen was het alweer vrijdag en onze laatste dag hier. Vandaag zijn we in het Vaticaanse museum geweest en hebben we, na de enorme rij en alle bedelaars daar overleefd te hebben, hoogtepunten als de Sixtijnse kapel en de Stanze van Rafael bewonderd. Het museum was echt enorm en je werd voor de veiligheid eerst gescand, al valt die controle te betwijfelen omdat de Italianen die de spullen moeten controleren meestal bellen en andere dingen aan het doen zijn. In het museum werd je door de eindeloze gangen voortgestuwd door de mensenmassa en was het een kunst om bij elkaar te blijven. Maar toen waren we eindelijk in de beroemde Sixtijnse kapel, waar je geen foto’s mocht maken, en wat denk je: iedereen maakt daar juist foto’s! Hierna zijn we nog even naar het Piazza Navona geweest waar we wat voor ons zelf mochten doen, maar de meesten waren zo moe dat die maar gewoon wat op een bankje gezeten hebben. Toen terug naar het hotel, onze koffers halen, nog wat gedoe met de buschauffeur en de politie en dan op weg naar het vliegveld. Iedereen was bekaf en er werd dan ook al wat geslapen in het vliegtuig. Rond half drie ’s nachts waren we terug op school en hebben we allemaal afscheid genomen en meneer Verbaas en meneer Koning heel erg bedankt voor alles.
Ik vind het heel jammer dat het alweer voorbij is, maar aan de andere kant heb ik ook zoveel gezien dat het nu wel even genoeg is. Al die indrukken moeten eerst weer verwerkt worden. Maar het was een geweldige week en enorm gezellig en ik kijk alweer uit naar de reünie waar we de Winterswijkers weer zullen ontmoeten.
Ciao,
Elysa
Hongarije 2007
Zaterdag 17 maart
We zijn om 09:00 vertrokken vauit school. We kwamen ongeveer twee uur later aan op flughafen Dortmund. Hier zijn we ingechecked. Voor we konden vliegen moesten we zo’n vijf keer onze tickets en paspoorten laten zien, hier zag ik niet echt het nut van in. Ze zijn vrij streng met de handbagage, ik had een flesje met minder dan 100mL maar dat mocht niet mee en werd ingenomen. Onze vlucht vertrok om 12:55, nog geen twee uur later kwamen we aan op het vliegveld in Budapest. De vlucht verliep goed, we hadden maar een paar minuten turbulentie.
Op het vliegveld werden ontvangen door een lerares van de Hongaarse school waar we heen gaan. Vanuit het vliegveld zijn we met de bus naar het station gegaan, wat meteen opvalt is dat veel gebouwen sober, kaal en smerig zijn. Verder is het nogal een bende naast en op de weg, overal ligt rotzooi.
Toen we op de trein wachtten kwamen er meerdere treinen langs, wat meteen opvalt is dat de stoptreinen of geen deuren hebben of met de deuren open rijden. En iedereen loopt gewoon over het spoor, wat in Nederland niet in te denken is. De meeste treinen leken vrij slecht en vies maar onze trein was heel goed. Deze is luxer dan de treinen in Nederland, het is er echter wel heel erg warm.
Na een drie uur durende treinreis kwamen we aan op het station van Nyíregyháza, hier werden we ontvangen door ons gastgezin. Iedereen zocht zijn gezin op en ging samen met hen naar huis toe. Daar kregen we nog uitgebreid te eten, dat was best lekker. De hongaren houden heel erg van eten en proberen ons van alles aan te bieden. Het is veel meer dan dat we op kunnen. De hongaarse van Nick woonde vlak bij het centrum, de hongaar van Guido in een stad naast Nyíregyháza, het was ongeveer een kwartiertje rijden. Om ongeveer 11 uur gingen we slapen want de volgende dag zouden we veel dingen gaan doen.
Nick & Guido
Zondag 18 Maart
Vandaag was echt een vreemde, onwennige, maar toch een hele leuke dag. We moesten er vroeg uit om op tijd in de dierentuin te kunnen zijn. Dat was wel fijn, om negen uur zagen we elkaar weer (Eva en Sharon). Je voelt je toch wel een beetje eenzaam af en toe en dan is het fijn om even met een vriendin te kunnen kletsen.
We liepen langs de hokken van de dieren. Het was al direct toen we met zijn vieren waren duidelijk dat we eigenlijk twee afzonderlijke tweetallen zouden zijn, Sancy en Réka zijn namelijk een stel. We sjokten braaf achter onze gastheer en -vrouw aan en keken naar de dieren. Het was echt zo apart! Ze hadden zelfs een hond in een hondenhok in de dierentuin. We hadden helemaal niet het gevoel dat we echt in Hongarije waren, zo onwerkelijk was het.
Na de dierentuin gingen we naar het meer. Daar hebben we de hele tijd vlak aan het water heerlijk in de zon zitten kletsen. We hebben daarna nog een toren beklommen en toen gingen we naar huis, ieder naar haar eigen gastgezin.
Eva:Vandaag was het de naamdag van Sandor (Sancy), dus van de vader en van de hongaarse jongen waar ik bij verblijf. Het is een soort verjaardag maar dan als extraatje. Want dinsdag is zijn vader echt jarig. Er kwamen een aantal vrienden van zijn vader eten, waardoor we uiteindelijk met zijn 12en aan tafel zaten. Er werd flink wat gepraat maar tja dat kon ik niet verstaan want het was allemaal hongaars. Er was wel een jongen die af en toe wat in het engels aan me vroeg maar verder was alles in het hongaars. Van de hongaarse taal is werkelijk helemaal niets te maken. Het eten is anders dan in Nederland maar je hoeft niet zoveel te eten als ik gedacht had. Er staat wel heel veel op tafel, maar als je niet meer hoeft kun je gemakkelijk weigeren. Ik was blij dat we hierna gingen zwemmen en dat ik Sharon weer zou zien en ook Nick en Feike zouden naar het zwembad komen, even weer lekker nederlands praten.
Sharon: Eenmaal weer thuisgekomen kon ik meteen aan tafel plaatsnemen. De soep en groenten werden opgediend en aangezien ik best trek had en we daarna zouden gaan zwemmen schepte ik flink op. Maar toen kwam pas het hoofdgerecht! Al met al heb ik flink gegeten van de aardappelpuree, nog meer groenten en kip. Het was een lekker maaltje en de mensen waren ontzettend aardig. Na het eten hebben we alle buren bezocht, het leek wel één grote familie.
's Middags gingen we naar het zwembad. Daar kwamen even later ook Feike en Nick en hun Hongaren. Het was echt een heel mooi, groot zwembad met verschillende glijbanen, maar ook een heerlijk relaxed warm kruidenbad (typisch hongaars thermal bathing).
Na het zwemmen gingen we naar het huis van Sancy. Réka zou voor het eerst haar "schoonouders" ontmoeten (ze kenden elkaar drie weken en hadden nu twee weken verkering). We konden direct aanschuiven en er werd weer eens een heleboel eten op tafel getoverd. Toen de vader ons vroeg wat we van tevoren hadden gehoord over Hongarije konden we dan ook zeggen dat we al verwachtten dat Hongaren veel zouden eten. Dit kon de vader alleen maar bevestigen, dan ook met een zekere trots.
Na het eten gingen we met zijn allen in de woonkamer zitten foto´s kijken. Het was echt heel gezellig en we voelden ons ook echt thuis.
Het duurde niet lang voor ons stelletje naar boven ging en ons achterliet. Daar zaten we dan tussen beide ouders op de bank.
Na deze dag zijn we echt doodmoe. Niet alleen van alle activiteiten, maar ook van de moeizame communicatie en het ´in een vreemd land zijn´. Gelukkig kunnen we vroeg naar bed.
Het viel ons wel een beetje tegen dat we niet echt met de Hongaren konden praten, maar we hebben wel hele bijzondere dingen meegemaakt. Het is misschien wel even wennen, maar je gaat je wel steeds meer op je gemak voelen. Al met al was het een leuke dag. En het is sowieso een hele goede ervaring, die je hele leven bij je zal blijven.
Sharon en Eva
Maandag 19 maart
Zo, zo nou is het onze beurt. Waar zullen we eens beginnen? We konden voor Hongaarse begrippen uitslapen. We moesten „pas” om negen uur op school zijn. We werden welkom geheten door het hoofd van de school. Daarna kregen we Hongaarse les. We leerden onder andere hoe je moest tellen.
Daarna volgden we twee Hongaarse lessen. Je kon er niet veel van volgen omdat de leraren geen Engels spraken. Ik (Anneke) heb een geschiedenisles gevolgd en de leraar was erg interessant. Hij stond daar te zwaaien met zijn armen.
Vervolgens gingen we naar de Lutheraanse kerk. We kregen daar een concertje van de orgelspeler. We kregen onder andere het volkslied te horen.
We hebben voor het eerst in ons leven tijdens schooltijd in de kantine warm gegeten. Het was heel lekker, maar wat eten ze toch een hoop. We zullen wel terug komen met 20 kg extra gewicht.
Om twee uur begonnen we met het project. Het Engels praten gaat redelijk goed, dus we komen er wel uit.
Na schooltijd gingen we bowlen in een heel groot winkerlcentrum midden in de stad. Het was heel gezellig. Na een uurtje hebben we lekker taartjes gegeten in het kader van avondeten. Dat is tenminste wat we dachten. Want toen we thuis kwamen stond er nog een maaltijd op ons te wachten. Alsof we nog niet genoeg gegeten hadden, pffff.
Met een terugblik op deze dag kunnen we je vertellen dat het een geslaagde dag was. Groetjes
Marjolein Driessen & Anneke Waanders
Dinsdag 20 Maart
Vandaag stonden Simone en Orsi vroeg op, Floor en Fanni konden lekker lang blijven liggen omdat ze drie straten van school wonen. Op school waren de meesten nog een beetje duf van de vorige avond, er werd dan ook niet hard aan het project gewerkt.
Floor kreeg die ochtend een hele lading met eten mee voor die dag, wat ze helemaal niet op kon. Simone kreeg ook vrij veel mee, dus we hebben de anderen laten meegenieten.
De lunch op school was lekker, vooral de toetjes gingen er makkelijk in. Ze hebben ze speciaal voor ons gemaakt, de hongaarse leerlingen kregen niks. Het toetje was bij Floor ook het enige dat erin ging, de rest was veel te veel.
’S middags gingen we met de bus naar een openluchtmuseum even buiten Nyíregyháza. Het was het een na grootste openluchtmuseum van Hongarije, maar eigenlijk vonden wij het best klein vergeleken met het openluchtmuseum in Arnhem. Je kon bijna nergens in en we waren dan ook vooral bezig met het nemen van maffe foto’s. We hebben tijdens het lopen ook nog een deel van het hongaarse volkslied geleerd, maar die zijn we alweer vergeten.
Het was ook best lastig dat er geen toilet open was omdat hier het water wordt afgesloten in de winter. Al met al was het toch nog wel gezellig.
Na het openluchtmuseum gingen we thuis wat eten en daarna naar een Aziatisch theehuis. Het was super gezellig. We gingen er heen met een hele groep die voornamelijk uit meisjes bestond. Je kon kiezen uit veel soorten thee en iedereen kreeg een klein potje van de thee die hij/zij had besteld. Fanni kwam met het idee om ook waterpijp te gaan roken. De meesten dachten echt iets van okee? Maar later bleek het toch lekker te zijn (zonder drugs:P). Sommigen probeerden rondjes te blazen en dat veranderde in hevige hoestbuien die nogal lachwekkend waren. We hebben er veel foto’s van gemaakt, waar het thuisfront vast blij mee zal zijn.
Ons leek het ook leuk om eens 2 waterpijpen tegelijk te proberen, dus dat hebben we ook maar gedaan. Die kans krijg je misschien nooit meer:P
Na deze aparte, maar leuke ervaring gingen we naar een karaoke bar. Dat was wel grappig voor yolang het duurde. We moesten er namelijk vandoor omdat sommige jongens zo nodig alcohol moesten drinken, terwijl ze dat niet mochten (hier moet je achttien zijn). Dus we gingen op weg naar een plaats waar we konden drinken én poolen. Het lag ergens afgelegen maar het bleek heel groot en best mooi te zijn. Daar hebben we de rest van de avond doorgebracht. Het ging niet bij iedereen even goed, maar grappig en leuk was het sowiezo.
Nadat de laatsten waren vertrokken op weg naar huis was de dag al ten einde.
Simone & Floor
Donderdag 22 maart (’’Project? Welk project?’’)
begon natuurlijk weer met het donders vroege opstaan. Geert-Jan stond om kwart over zes naast zijn bed, onze cultuursnuiver Martijn had het nog slechter getroffen: hij werd om vijf uur zijn bed uitgeschopt omdat onze grote vriend maar liefst 60(!) kilometer van school afwoont. Tsjah, je treft het of je treft het niet.
Met een overdreven groot (maar wel lekker) broodje als ontbijt in zijn maag stapte Geert-Jan samen met zijn gastheer/mattie Máté de bus in, die ons van het plaatsje Kemecse naar big city Nyiregyháza zou brengen. Eenmaal in laatstgenoemde plaats aangekomen was het weer tijd voor Hongarije in Beweging: met een fikse wandeling hebben onze Hongaarse vrienden totaal geen moeite mee. Martijn zou een lange treinreis moeten maken om op school te komen en dat is ook niet echt een pretje zo vroeg in de ochtend.
Aangekomen op school (ongeveer 8 uur) gingen de VWO 5-leerlingen naar de Assembly Hall, waar er gewerkt kon worden aan het project. Aangezien vrijwel niemand iets had gedaan aan het project zou er nu toch iets aan gedaan moeten worden, want morgen (vrijdag) zijn de presentaties. Eigenlijk hebben alleen de Hongaarse leraren het project hoog zitten, want wij Hollanders houden van ouwehoeren en dus gaan onze Hongaarse vrienden meedoen.
Wij (Martijn en Geert-Jan) gingen samen met twee Hongaren een Powerpointpresentatie voorbereiden over het Kyoto-protocol. Godzijdank bestaat er ook nog iets als afleiding en die was er ook: een piano. Onder meer muziekstukken als Clocks (Martijn) en The A-Team (Geert-Jan) deden de zwarte en witte toetsen glimmen van plezier. Helaas zijn er natuurlijk altijd muziekbarbaren die kunst niet waarderen, vandaar zetten we Anneke maar even in het zonnetje! (Of in de schaduw, kan ook).
En dan, om twaalf uur was het tijd voor de grootste hobby van de Hongaren: eten! Overigens ging het hier om de lunch. Een groot gebak was een vrolijke, dikmakende afsluiting van weer een bijzondere maaltijd. Die Hongaren kunnen dus wel wat meer dan alleen eten, ze kunnen het ook bereiden. Het moet niet al te gek worden hier...
Na de lunch (ongeveer 1 uur) werd er een gigantisch leuke groepsfoto gemaakt en kon er weer verder gewerkt worden aan de presentaties. Ook moesten enkele jongens helpen om klaslokalen op te ruimen voor de farewell party. Dat Hongaren ook een asociale kant hebben bleek in deze lokalen wel: er lag zo’n ondieglijke grote zooi troep onder de tafels dat zelfs de Tokkies zich hier niet zullen vertonen.
Eenmaal klaar konden de Hollanders en Hongaren de stad in om uiteraard plaatjes van gebouwen te maken (ahum, eerder de pubs bekijken, maar goed). Dit mocht uiteraard niet te lang duren en vandaar waren we weer om vijf uur (Martijn was al twaalf uur wakker) op school, voor het afscheidsfeest. Wat zullen we eerst gaan doen? Taart smijten, bier drinken, eten? Nee! Dansen was het programma en wel volksdansen. Dat niet iedereen aanleg voor dansen heeft, bleek maar weer eens vandaag, maar dat was eerder mooi en prachtig om te zien dan stom en saai. Er werd het nodige gelachen (en afgezweet) en onze leraren Wim en Chris (voor de gelegenheid maar even de voornamen) blijken verborgen talenten te hebben..... Dus dames, verras deze heren maar eens in de klas. Na het dansen was het tijd voor bikken: een lange tafel vol met veel ontieglijk voedsel lag op ons te wachten, om vermalen te worden door onze tanden en in onze maag te komen en.... nee, het is geen biologie hier... Maar goed, het eten was goed, het feest was gezellig en voor de liefhebbers was er nog een potje voetbal.
Na 8 uur was er een vrij programma waarbij iedereen mocht weten wat ze gingen doen met hun gastheren. Het overgrote deel van de meerderheid ging uiteraaard weer naar de pub om gezellig een colaatje te drinken (ahum). Al met al zeker een mooie dag vandaag en morgen zullen we afscheid moeten nemen van onze Hongaarse vrienden. Aan al het moois komt een eind...
Martijn en Geert-Jan
|
|
|
|
|