Ibiza, Palermo en Nyiregyháza   Ibiza   Ibiza, 10-04-2005 Na een ruige dag en vooral nacht te hebben gehad, zonder slaap, gingen we er weer volledig voor. De groep was de nacht van zaterdag op zondag uit elkaar geraakt, de ene helft was naar de disco en de andere helft ging naar een heel apart Spaans feest. Bouke hoorde bij de groep van de disco en Jasper bij de groep van het feest. Jasper ontwaakte zondagochtend ook op de locatie van het feest maar helaas zonder blonde schone naast zich. Bouke ontwaakte wel gewoon in zijn gastgezin. Als ontbijt kreeg Jasper chocolademousse aangeboden, hierover heeft hij zich ook erg verbaast. We troffen elkaar weer op het strand en daar hebben we een potje gevoetbald en ons laten verbranden. Maar net toen wij dachten ons herenigd te hebben werden we weer uit elkaar gesleurd door deze wrede Spanjaarden. Jasper moest mee terug naar het gastgezin voor het eten. Hier kreeg hij een soort macaroni voorgeschoteld met vis erin. En daarna werd er een siësta gehouden die welverdiend was na deze zware nacht. Bouke had die nacht nog wel een paar uurtjes de slaap kunnen vatten dus hij bleef dan ook op het strand. Samen met Arno, Lisanne en Anne heeft hij ook de wilde golven getrotseerd. Na deze wilde ervaring overleeft te hebben is iedereen weer naar zijn/haar gastgezin gegaan. 'S avonds troffen we elkaar weer en hebben we in een café de wedstrijd van Barcelona tegen Real Madrid gezien. Dit was erg gezellig met de jongeren onder elkaar. Bouke en Jasper   Ibiza, 11-04-2005 ¡Hola! Amigos/Amigas, Het was wel even schrikken toen we uit bed kwamen, volgens de Spanjaarden was het koud. Allemaal hadden ze een dikke trui aan en een lange broek. En of het koud werd het werd ongeveer 27ºC. Na het ontbijt gingen we naar de school toe. Fietsen kennen ze hier niet dus iedereen ging met de auto of de bus, en inderdaad er was een hele file voor de school. We kregen hier een rondleiding door de school, en het is hier echt wel ´anders´. Hier is de school als een gevangenis, overal voor de ramen zitten lamellen, hele dikke van plastic waardoor het lijkt of het tralies zijn, ze hebben alleen lange donkere gangen met hoge deuren en het hek zit altijd op slot omdat anders de leerlingen weglopen. Maar het is wel een gevangenis waar ze goed voor je zorgen, we kregen erg lekkere broodjes ( misschien een goed idee voor het gezonde eten bij ons op school). Na school gingen we naar Dalt Vila, de oude stad. We hebben hier rondgelopen door de vesting en genoten van het geweldige uitzicht over zee. We stonden op een grote toren, waar het keihard waaide maar waar je wel super mooi kon zien hoe blauw de zee hier is, het was volgens de gidsen erg helder en we konden Formentera erg mooi zien. Na het bezoek aan Dalt Villa konden we heel even rond lopen en hebben we een paar kaartjes gekocht. Na de activiteit werden we bij de school opgehaald en kregen we wat te eten. Maar blijkbaar waren ze bang dat we honger kregen want we kregen ontzettend veel. Na het eten gingen we weer naar het strand, lekker bakken in de zon. Helaas moesten een groot aantal Spaanse leerlingen leren voor een repetitie. Zij konden dus niet mee naar het strand. Een paar ´die hards´ gingen de zee nog in. Rond tien uur waren we weer in het huis, waar we nog wat hebben gegeten. Na het eten hebben we nog even in het huisje gezeten voordat we naar bed gingen. hasta luego Arno & Robin Ibiza, 12-04-2005 Onze tweede schooldag begon als gewoonlijk om 8 uur, het opstaan wordt elke dag zwaarder! De bedoeling was dat twee van onze groepen hun presentatie zouden geven. Doordat de computers hier uit de steentijd stammen, verliep alles wat trager dan verwacht (wat we onderhand gewend zijn) en alleen Lisanne, Evelien en Wendy hebben hun presentatie kunnen houden. Na een half uurtje pauze zijn we om 11 uur in twee busjes vertrokken richting ´les Salines´. Eenmaal hier aangekomen hebben we eerst uitleg gekregen over de zoutbassins, hierna liepen we het natuurreservaat in, richting de zuidelijke kust van Ibiza. Er werd ons verteld dat er zeldzame kleine paarse bloemetjes voorkwamen in dit gebied van Ibiza. Even later werden die ook ontdekt, alleen helaas onder Marieke´s voetzool: vrij afgestorven. Bij de kust hebben we onze ogen uitgekeken: de prachtige, wonderlijke, met zon overgoten schoonheden zijn onbeschrijvelijk! We zijn teruggelopen langs het strand en over de rotsen. Als verbrande negertjes (zonzonzon) kwamen we rond 3 uur weer terug op school. Hier zijn we alle drie uit elkaar gegaan en hebben we bij ons gastgezin gegeten. Als lunch was dit een enorm grote maaltijd bij ons allemaal, totaal anders dan we in Nederland gewend zijn. Hierna zijn we met een grote groep naar de stad gegaan, de Hollandse jongens zijn met een stel gaan voetballen. Ook is er nog een bezoek aan de MacDonalds gebracht, die gelukkig ook in Ibiza heel populair is. De mobiele telefoon is naar ons inziens soms iets té populair, deze zit bij de meeste Ibizianen aan hun oor geplakt. ´s Avonds kregen we weer een maaltijd, rond 10/11 uur. Wat erg leuk (en vooral handig) is om te zien is dat de woordenschat Engels van de meeste Ibizianen met 500% is gestegen in deze dagen. Als laatst willen we graag het Ulenhof bedanken voor deze heerlijke zonvakantie! Groetjes vanuit Ibiza, Anne, Tessa en Marieke.   Ibiza, 13-04-2005 Na een goede doch korte nacht en een gering ontbijt vertrokken we naar school. Hoewel de Spanjaarden het doorgaans met de tijd niet zo nauw nemen, vertrokken we iets na achten naar ´Sa Caleta´, een historisch gebied. Omdat het nog vroeg was, rond half 9, was het daar nog niet erg warm en bleef de zonnebrandcrème veilig onder in onze tas. Wat echter wel vaak uit de tas kwam was de fotocamera. Sa Caleta is een gebied met veel bezienswaardigheden, zoals bunkers en huizen uit vroegere tijden. De Spaanse leraar en tevens gids, Gonzalo, kon prachtig vertellen. We stonden dan ook vaak te luisteren naar een van zijn spraakwatervallen. We keerden schoolwaarts, maar de fameuze rots ´Es Vadria´ bleef niet onbezocht, en ook hier kwam de fotocamera goed van pas. Eenmaal terug op school genoten we van een lekker broodje, waarna we een Spaanse dans aanschouwden. Er werd getracht het ons ook te leren, maar wij vrezen dat deze sensuele dans niet besteed is aan de nuchtere Nederlander. We gingen naar huis, alwaar we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld kregen. Dit kwam goed van pas, want de volgende maaltijd zou tot 11 uur op zich laten wachten. We gingen namelijk naar de badplaats San Antonio, waar we van de prachtige zonsondergang genoten. Hierbij kan vermeldt worden dat de fotocamera niet ongebruikt bleef. Moe maar voldaan keerden we terug naar ons gastgezin om uit te rusten voor een waarschijnlijk enerverend einde van de week. Daan & Thijs   Ibiza, 14-04-2005 Na een fantastische presentatie, verzorgd door Daniël, Thijs, Jochem en Pieter hebben we met de hele groep geluncht op het schoolplein, genietend van een stralende zon. Toen iedereen zijn stokbrood met Spaans beleg achter de kiezen had, konden we onze wandeltocht naar het archeologisch museum beginnen. De zon scheen, de lucht was blauw, en de palmbomen werden gestreeld door een licht briesje. Eenmaal bij het museum aangekomen, bleek het niet te voldoen aan onze verwachtingen. Het museum zelf was gesloten wegens werkzaamheden, dus we konden alleen de hypogeos (oude ondergrondse graftomben) bekijken. Onze gids, een toffe geschiedenis leraar die zelf ook had geholpen aan de opgravingen, begon te vertellen, maar door een tekort aan slaap, en de warme zonnestralen op onze huid, was het lastig om onze gedachten erbij te houden. Vermoeid sjokten we achter de gids aan, die bij elk graf weer honderden wetenswaardigheden wist te vermelden. Toen we eindelijk klaar waren met deze rondleiding, hadden we even de tijd om de winkels te bekijken. Thijs en Jochem vluchtten meteen de Mc Donalds in, die dankzij het Ulenhof deze week een record omzet heeft behaald. Anne, Pieter, Tessa, Marieke en Daniël zochten hun toevlucht elders; zij maakten de winkelstraten van de hoofdstad onveilig. Toen de hele groep zich weer op de afgesproken plaats had verzameld, konden we aan de warme, maar mooie terugwandeling beginnen. Daar aangekomen konden we nog een uurtje bruinen in de zon, omdat onze Ibiziaanse matties nog les hadden. Nadat iedereen bij zijn gastgezin van de Spaanse culinaire hoogstandjes had geproefd, gingen we met de hele meute naar het strand. De echte doorzetters, waagden zich in het koude, maar verfrissende water van de zee, of het nabij gelegen zwembad. De koukleumen, konden zich amuseren met een potje voetbal ( Ibiza ft. Nederland ) of lekker liggen zonnen. Toen de zon begon te zakken, en het minder warm werd, hebben we met de hele groep de bus naar het centrum van Eivissa genomen, waar wij vervolgens voor de verandering maar weer eens bij de Mc Donalds gingen eten. Nadat iedereen zijn buikje rond had gegeten, liepen we naar onze stamkroeg waar wij zoals elke avond gingen poolen, of tafelvoetballen (de nationale sport van Ibiza). Na deze slopende, maar tevens ook interessante, leerzame, warme dag, keerden wij moe maar voldaan (gast) huiswaarts. Jochem en Pieter   Ibiza, 15/16-04-2005 Vandaag realiseerde iedereen zich dat dit de voorlaatste dag was en dat de week heel snel voorbij was gevlogen. Eerst volgden we de gewoonlijke presentaties, dit keer ook een presentatie van de leerlingen van Ibiza, namelijk over typisch Ibiziaans eten. Na de presentaties mochten we kijken hoe de lessen er op deze school uitzagen. Wat ons opviel was dat er bijna geen les werd gegeven, iedereen zat te eten, te klieren en niemand lette op. Respect voor het Nederlandse onderwijs! Na de lessen gevolgd te hebben gingen we sporten. Er was voetbal, volleybal en basketbal. Het was heel gezellig en leuk. Rond 12 uur gingen we zwemmen, daar kregen we uiterst charmante badmutsjes. De helft van de groep besloot niet nat te worden en genoot van het uitzicht op dit fanatieke aquagymgespetter. De hele groep vertrok voor een gezellige barbecue in het bos. In een mooie houten hut hebben wij genoten van dit laatste middagmaal… dit feest werd ruw verstoord door de schokkende geruchten dat een aantal klasgenoten zich niet zo netjes hadden gedragen in Hongarije. 's Avonds was het weer partytime! We gingen weer naar KISS een, waar dit keer de entree vanaf 16 jaar was. Dat bracht wat kleine nadeeltjes met zich mee, de al niet zo grote disco was nog drie keer zo klein geworden en er was in het hele gebouw geen druppel alcohol te krijgen. Wat nu?....De ouders hadden de bedtijd ook enigszins aangepast waardoor het merendeel van de groep om twee uur weg moest. De disco ging echter al om één uur dicht, dus hebben nog een uur op het strand doorgebracht. De volgende dag was iedereen in een dieptrieste sfeer, het vertrek naderde en ook de tranen. Tijd voor foto's, geknuffel en gehuil. Zo verlieten we dit paradijs op Aarde, één ding weten we zeker. We'll Be Back! Lisanne, Evelien en Wendy   ------------------------------------------   Palermo   Palermo, 10-04-2005 Om 13.15 werden we bij school verwacht, vanuit daar vertrokken we met een aantal auto's richting het vliegveld van Keulen. Hier waren we al rond een uur of drie, maar ons vliegtuig vertrok pas om 17.35, dus moesten we nog zo'n 2,5 uur wachten. Omdat het geen groot vliegveld is waren er ook bijna geen winkels of iets dergelijks, dus we moesten onszelf maar vermaken. Het vliegtuig was niet erg groot, er konden ongeveer 100 mensen in (schatting!) en de beenruimte was uiteraard niet erg groot. De vlucht duurde niet erg lang, iets meer dan twee uur. Toen we eenmaal in Palermo waren, was de lucht érg donker, het begon dan ook al vrij snel hard te regenen. We werden hartelijk ontvangen door onze gastgezinnen, die ons mee naar huis namen. Het viel ons allemaal op dat het verkeer erg chaotisch is, iedereen rijdt door elkaar heen, degene die het hardst toetert heeft voorrang. Dat is best wel schrikken als je het keurige Nederlandse verkeer gewend bent. Eenmaal thuis kreeg vrijwel iedereen (veel) te eten. Daarna zijn een aantal mensen nog naar een pub/café geweest om even het Siciliaanse nachtleven te verkennen. De volgende dag bleef iedereen 's ochtends bij de gastgezinnen en 's middags zijn er een paar bij elkaar gekomen om gezellig te kletsen. Het weer was nog steeds bijzonder Nederlands, koud en regenachtig. 's Avonds hebben we gegeten bij de beste pizzaria van Palermo, het was erg lekker en gezellig. Maandag (vandaag) moesten we voor het eerst naar school. De klassen zijn net 1 groot kippenhok, iedereen praat/schreeuwt door elkaar heen en als de leraar iets wil zeggen schreeuwt die een beetje harder. Op dit moment zijn we druk ( érg druk ;) ) bezig in de internationale klassen, met de presentaties die we op school voorbereid hebben. Het weer is gelukkig iets opgeknapt, het miezert alleen nog maar een beetje. Het is hier erg leuk en jullie zullen nog veel van ons horen. Groetjes Eva, Nicolle, Linda en Hannah   Palermo, 11-04-2005 Het is de tweede dag naar school hier. Het verloopt allemaal heel chaotisch, maar wel gemoedelijk. Gisteren hebben we van alles gezien. Een van de studenten hier heeft ons rondgeleid langs de belangrijkste gebouwen, zoals de kathedraal en de Porta Nuova. Hij moest van zijn leraar het stukje over de gebouwen uit zijn hoofd leren, dus hij had de dag ervoor de hele dag gestudeerd. Het regende bijna de hele dag, maar dat zijn wij nederlanders wel gewend. De Italianen zijn daarentegen niks gewend qua water. Ze nemen als het weer een beetje slecht is meteen een paraplu mee, en steken die bij een spatje regen meteen op. Het weer begint nu wel wat op te klaren maar is nog steeds niet van wat we van Palermo verwachtten. Verder zijn sommigen nog in de stad geweest met zn allen, om wat te drinken. Het duurt allemaal wel heel lang hier voordat er iets gebeurd. We waren om acht uur op school, en begonnen pas een half uur later. Je moet ook rekenen in "Italiaanse tijd". Dat betekend dat als je om elf uur hebt afgesproken, om ongeveer twaalf uur weggaat. Ze eten hier ook heel laat. Zo rond een uur of negen. Bedtijd is hier rond half twaalf. Nu weer terug naar hoe het vandaag was op school. Het begon echt heel saai. Er werden presentaties gehouden, soms met powerpoint, en de leraren (behalve De Bundel) onderbraken de presentaties steeds om hun mening te geven in erg gebroken Engels. Vanmiddag gaan we naar Monreale, een plaats dicht bij Palermo, om de kathedraal met de mooiste mozaiken van de wereld te bezoeken. Hopelijk word het weer dan wat beter. Groeten!, Tjerk, Koen en de Nederlandse delegatie.   Palermo, 12-04-2005 Hoi! Hier nog een berichtje vanuit Palermo! We kunnen er helaas geen foto's bij doen, want we zitten op de 'verkeerde' computer. We hebben natuurlijk wel een leuk verhaal! Gisteren stond het op de planning om onze tweede kathedraal te bezoeken. Maar wij als eigenwijze Nederlanders wilden liever na de catacomben. We zagen hier veel lijken die al compleet waren ontbonden, op kleren en haren na. Het pronkstuk van het 'museum' was een jong meisje die vrijwel helemaal intact is gebleven. Dit is gekomen doordat haar lijfarts toen ze dood was een chemische vloeistof in haar heeft gespoten, waardoor ze dus helemaal perfect is gebleven. We vroegen ons toen af, waarom heeft hij dat dan niet bij iedereen gedaan. Maar kort nadat hij het meisje had behandeld ging hij zelf dood. Hij nam dit dus mee in zijn graf. Het was echt heel apart om te zien. 's Avonds is iedereen uit eten geweest, we hebben pizza of kebab gegeten (typisch Italiaans ;) ). Het was heel gezellig en na het eten kwam iedereen bij elkaar op straat. Na even gezellig te hebben gepraat gingen we al vroeg naar huis, want de volgende ochtend werden we alweer om half 8 'as morgens verwacht vlakbij school. We hebben toen een busreis gemaakt van ongeveer 4 uur, om nu wel een kathedraal te bekijken. Toen we weer teruggingen zijn we gestopt in een klein stadje. Ook hier was weer een kathedraal, maar deze heeft voor zover wij weten niemand bezocht. We kwamen niet verder dan de trappen, waar we ijs hebben gegeten. Daarna zijn een paar gaan winkelen terwijl anderen zich al naar het strand gingen. Op het strand zouden namelijk 'olympische' spelen gaan plaatsvinden. Zoals zaklopen en touwtrekken. Nederland blonk hierin echt uit. We hebben alles gewonnen, totdat onze leraren aan de beurt waren. Ze waren echt WAAR-DE-LOOS. En dat is nog redelijk zacht uitgedrukt. Ze werden compleet onder de voet gelopen door de Italianen. Desondanks dit grote verlies was het een zeer geslaagde middag. Toen we naar huis reden merkte iedereen hoe moe hij/zij wel niet was en dus gingen we die avond niet meer uit. Op dit moment zitten we nog op school, te werken aan een poster. Over een paar minuten zullen de meeste naar het strand gaan, maar daarover volgt vast nog wel meer. Ciao! Gineke en Linda ------------------------------------------------ Nyiregyháza   Nyiregyháza, 9-04-2005 Vroeg uit de veren en om kwart voor 8 op school! Dan met de auto naar Dortmund. In de auto kwam Annemiek erachter dat ze haar tandenborstel was vergeten,maar gelukkig had vader Meuleman al gauw een tandenborstel gekocht. Toen we in Dortmund aankwamen had het zelfs gesneeuwd daar en het was echt ijskoud. Toen kwam het innige, en zeer emotionele afscheid van de rijdende vaders. Bij het inchecken werden we allemaal gefouilleerd waarbij een aantal mensen zelfs half uitgekleed werden (riemen los, broek los, colbertjasjes uit!). Om 11.50 uur vertrokken we richting Budapest met het vliegtuig. (Natuurlijk weer kotserij in het vliegtuig van 1 bepaalde persoon). Om 13.00 uur landden we en ontmoetten we een Engelse lerares van de Hongaarse school die ons door Budapest heeft geleid en ons om 17.00 uur heeft meegenomen met de trein naar Nyiregyhaza. In de trein had Annemiek alweer gelijk zo ongeveer ruzie met een Hongaar omdat Annemiek op zijn plaats zat, en zelfs meneer Oosterloo werd erg melig, hij begon erover dat hij wel dreads bij zichzelf wou laten zetten. En dan is het wachten totdat je eindelijk je Hongaarse gezin gaat ontmoeten. Om 20.15 uur kwamen we eindelijk in Nyiregyhaza. We werden hartelijk ontvangen door de verschillende gezinnen. Je werd meegenomen naar het huis waar je die week zou verblijven. Een aantal van ons zijn diezelfde avond nog uitgeweest en een aantal hebben gewoon gezelig gekletst met het gezin en zijn toen naar bed gegaan. Het verschil in rijkdom met Nederland valt in de meeste gezinnen nog wel mee, en onderling in Hongarije kan het nog wel eens verschillen. Wij zitten bij best redelijk welvarende mensen, maar er zijn er ook een aantal die het minder hebben getroffen. Tot gauw allemaal!!!!!!! Groetjes Annemiek Meuleman en Rianne Hengeveld.   Nyiregyháza, 10-04-2005 Vandaag ben ik met mijn gastgezin naar een kasteel geweest. Het was er schitterend, vooral het uitzicht vanaf de hoogste toren. Het weer was helaas wat minder. Hierna zijn we naar een ander kasteel geweest, dat eens van een van de rijkere families: Károly van Hongarije was, maar nu een hotel is. Het hotel zelf was heel mooi, maar ook de tuin eromheen. We zijn hier dan ook helemaal omheen gelopen. Ook was hier een kleine waterval te zien. Deze was door mensen gemaakt, maar daardoor niet minder mooi. Daarna zijn we nog naar de eerste ijzerfabriek van Hongarije geweest. IJzerfabriek? Nou ja ijzerfabriekje. Het was in ieder geval heel interessant. Op weg naar huis stopten we nog even bij de beelden van de zeven stamhoofden, die eens heel belangrijk waren voor Hongarije. Elk Hongaars kind kent hun namen, maar waarom ze to beroemd zijn weet ik niet precies. Al met al was het een heel leuke dag. Ik heb zoveel schitterende natuur gezien, die i kin Holland nooit zou kunnen zien. Vooral de hoge bergen waren natuurlijk bijzonder. Patricia ter Maat Zondag ging ik samen met Remco, Meike en ’onze’ Hongaren naar Tokaj. We zijn er met de trein naar toe gegaan, deze had nog coupés. Tokaj is bekend om zijn wijn en daaarom moesten we de wijn maar eens proeven vonden onye gidsen, ook al was het nog maar 11 uur ’s ochtends! Daarnsa hebben we gewoon rondgelopen en alles bekeken. Het straatbeeld is hier heel anders dan in Nederland. Alle huizen zijn geschilderd en in allerlei kleuren. We zagen ook een ooievaarsnest met twee ooievaars op de schoorsteen van een huis. ’s Avonds gingen we naar de plaza, daar hebben we even rondgehangen in een poolcafe. Daar werden we echter gevraagd om weg te gaan, geeen idee waarom. In de plaza hebben we nog zitten praten, terwijl de rest van de groep, bijna alle Ned. en Hong. wat aan het eten waren. Toen is bijna iedereen naar de bioscoop geweest, naar Constantine, iedereen houdt hier namelijk van horrorfilms. Na de film zijn we naar huis gegaan. En toen we thuiskwamen (het was 10:30) vroeg de moeder of ik iets wilde eten! Rianne Prinsen   Nyiregyháza, 12-04-2005 Helló emberek, Even een stukje over een dinsdag in Hongarije, Nyiregyhaza. Na een ontbijt van worstjes met mosterd gingen we naar school. Op school gingen we luisteren naar de laatste presentaties over Nederland en Hongarije. Daarna was er lunch, weer in de aparte schoolkantine. Je kon kiezen tussen een droog stuk kip, met rijst zonder sausje, of een bak met een soort braaksel met saus. Zelfs de Hongaren vonden het niet bastends lekker. Daarna gingen we naar het openlucht museum, vergelijkbaar met het ding in Arnhem, maar dan Hongaars. De rondleiding was niet bijster interresant. Limby aaide hier een hond met schurft, zodat hij zo nu en dan last heeft van een kriebeltje. Na het openlucht museum was het gezamelijke schoolprogramma afgelopen en waren we vrij. Ik (Stefan) ben naar Tokaj geweest, daar is al iets over verteld. Pascal is naar Sosto lake geweest. Het lijkt erg veel op de vijver in het park van Doetinchem. Daarna zijn we uitgegaan in de plaatselijke hiphop bar. Een lange avond volgde.... Sia, Stefan en Pascal Nyiregyháza, 13-04-2005 Het is woensdag, maar geen gewone woensdag. Het is een woensdag in Hongarije. (zoals al wel duidelijk was). Het plan van vandaag: We moesten om negen uur op school zijn en na een klein spel zijn we verder gegaan met het brainstormen voor het project. We keken om ons heen en zagen iedereen zo druk bezig, een gelukzalig gevoel stroomde door onze lijven. We kregen de tijd tot twaaf uur en moesten daarna snel luchen in de schoolkantine. We moesten de trein naar Debrecen halen. Spanning alom. We vervolgden onze reus hier per tram naar de universiteit. Na een indrukwekkend kijkje binnen hebben we nog in het park genoten van de zon. Het was heel lekker warm en daar waren we wel aan toe na de regen van de laatste week. Terug in het centrum hadden we het plan de kerk te bezoeken. Samenvatting: niet, de kerk was na vier uur gesloten en het was natuurlijk net vijf over vier. Verdorie, weer vrije tijd. Hierna zijn we voor een half uur het het Déry Muzeum geweest. We hebben hier de drie beroemde schilderijen van Minály Munkácsy gezien. Het was een kort maar krachtig bezoek. Maar het was serieus best mooi. Om vijf uur hadden we wat vrije tijd om te gaan eten en de stad wat te bekijken. Om half acht hadden we weer op het station afgesproken. En na een lange dag dingen doen en veel wandelen was iedereen weer blij te kunnen zitten in de trein. Om kwart over acht kwamen we weer aan. Het zal voor de meesten een rustige avond zijn, want morgen is de laaste dag hier en we willen onze kracht sparen voor de vrijdag in Budapest. Het was een vermoeiende maar toch een heel leuke dag. Rozemarijn, Saskia & Marée   Nyiregyháza, 15-04-2005 De aller aller laatste dag om onze Hongaren te kunnen zien, het was immers alweer vrijdag geworden. Alles verliep nog volgens de planning, iedereen was rond 9.45 op t centraal in Nyiregyháza. Ouders, broertjes, zussies en natuurlijk 'iedereen's eigen Hongaar' gingen mee om ons allen uit te zwaaien. Het werd een emotioneel afscheid. Vrijwel iedereen moest een traantje wegpinken, maar een enkeling was erg opgelucht We moesten immers wel een week met elkaar optrekken. En dat had zo zn positieve maar ook negatieve effecten. Na het afscheid volgde een 3 uur durende treinreis. Tijd om na te denken. Tijd om bij te komen. Tijd om bij te kletsen. Na een lange wandeling vanaf het station in Budapest, die we met zwoegen en zweten voltooiden (onder andere vanwege {te}zware en kapotte koffers), kwamen we eindelijk aan in het gebouw waar we onze laatste nacht zouden doorbrengen. We dumpten onze spullen en de heer Sjouke regelde direct een bus voor het 'echte' vertrek morgen, omdat we metro-in-metro-uit-bus-in-bus-uit niets vonden. Vervolgens werden opgehaald door een tourbus inclusief gids. Helaas, want eigenlijk was 't te mooi weer om in zo'n buske te zitten. Jaja mensen van Ibiza, ook bij ons was 't wel 25 graden. In t busje was het toch wel aangenaam en we mochten er bij het bijzonderste plein van Hongarije even uit. Er stond hier een prachtig standbeeld en dat lokte ons natuurlijk even om er omheen te lopen, erop te klimmen en wat foto's te maken. Toen we er echter afklommen stond er een politieagent klaar die een aantal om identificatie vroeg! We dachten dat het een routinecontrole was, maar dat veranderde toen we een 'ooggetuige' trots naar ons zagen wijzen. Het bleek dat zij ons op het standbeeld had zien tekenen, maar Stefan en Pascal waren er niet eens opgeweest! De rest wist ook van niks, maar de politie was vast overtuigd nadat het 3-jarige zoontje van de vrouw zijn verhaal ook gegeven had. Jorick, Pascal en Jeroen moesten mee naar het bureau. De rest van de groep hervatte de tour, want in onzekerheid zitten afwachten, piekeren en de ergste doemscenario's bedenken is ook niet wat. Na 3 uur in een smerige cel doorgebracht te hebben en verhoord te zijn kregen we onze ID's terug en we waren weer op vrije voeten. Wat maar goed is ook, want Jorick als 18 jarige had in Hongarije zonder enig bewijs een week vast kunnen zitten! De leiding en zeker ook de gids hebben dit erg goed aangepakt, complimenten hiervoor, maar echt luisteren naar wat hij te melden had zat er niet meer in, bij ons (Nick en Meike) in ieder geval. Ook volgden er diverse stresserige telefoontjes na de oppakactie. De vriendelijke man gaf advies wat we het beste konden doen. Na een tweede stop en tevens plaspauze kwamen we aan bij ons eindstation. Daar werden we nog dusdanig zorgvuldig begeleid door de gids dat we met zijn allen besloten een fooi te geven. Hij wees ons nog de weg naar de Mac en toen verliet hij ons. Wij kregen even vrije tijd om de laatste souveniertjes aan te schaffen. Nadat de misdadigers zich verenigd hadden met de rest van de groep gingen we direct naar de dichtstbijzijnde pizzahut, het was inmiddels 20.00 uur geweest. We besloten onze slechte daden te vereffenen met een goede door een zwerver te verblijden met onze resten pizza. De dolgelukkige man wou natuurlijk wel even met ons op de foto, en was vervolgens wel zo bescheiden door ook onze laatste dollars er uit proberen te persen. Na een nacht in de bedden van de jeugdherberg, werden de meeste rond 8 uur wakker en zaten we met zijn allen om 9 uur aan het ontbijt. We kregen vrije tijd tot ongeveer 11 uur, want om half 12 stond er een minibus klaar om ons naar het vliegveld te rijden. Na het afscheid van onze Hongaren gister had iedereen eigenlijk wel trek in de sfeer van thuis. Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Boedapest konden we vrij snel doorstromen naar de incheckbalie en verplaatste de groep zich richting gate 12, waar het vliegtuig naar Dortmund zou komen. Om 13:40 was het tijd om onze tickets te laten zien en het vliegtuig in de stappen. Om tien minuten over twee uur gingen we de lucht in, op naar het vertrouwde Nederland. Om ongeveer 4 uur landden we in Dortmund waar al een paar ouders ons verheugd op stonden te wachten. Na de eerste verhalen te hebben gehoord vertrokken we voor onze anderhalf uur durende reis naar school. Alle ouders leken blij hun kinderen weer gezond en wel terug te zien. Aan het einde van deze toch wel fantastische week overheersten 2 gevoelens: jammer dat we weg zijn uit het toch zo gezellige Hongarije, maar ook fijn om weer terug te zijn bij vrienden en familie… Jorick, Nick en Meike