Ryazan   Januari 2004 Na een geweldige week die wij in Rusland hebben beleefd, was het nu tijd voor het tegenbezoek van de Russische leerlingen in Nederland. De plannen zijn wel drie of vier keer gewijzigd, maar uiteindelijk kwamen ze woensdag 7 januari iets verlaat aan op Schiphol. Een groep van 15 leerlingen en 2 leraren waren erg enthousiast en keken hier al hun ogen uit. Alles was zo groot, mooi, modern en bovenal schoon. En dat waren ze niet gewend bij openbare voorzieningen. Alle Russen gingen mee richting Doetinchem waar zij opgewacht werden door nog enkele leerlingen die niet mee waren gereden naar Schiphol. De eerste dagen verliepen voor een deel van de groep heel positief. De Russen hadden plezier in de dingen die ze deden, bijvoorbeeld de uitstapjes naar bijvoorbeeld het Kröller Möller museum, waar de leerlingen probeerden te fietsen. Sommigen lukte dat aardig, anderen hadden zijwieltjes nodig. Doesburg werd ook bezocht (o.a. mosterdmuseum) en de bioscoop mocht ook niet ontbreken. Verder bezochten ze natuurlijk Doetinchem (molen, stadhuis, brandweer, politie) en aten we met de hele groep bij Hugo stampot. In het weekend hadden wij allemaal activiteiten georganiseerd om zoveel mogelijk te laten zien van Nederland en het de Russen naar hun zin te maken. Enkelen bezochten de dierentuin, Arnhem, bowlingcentrum, familie, noem maar op. Sommigen deden mee aan de activiteiten waarmee de Nederlandse jongeren normaal bezig zijn in het weekend, zoals sport, koor of een concert. Een ander deel van de groep had minder leuke ervaringen met hun Russische gasten, aangezien de Russen in tegenstelling tot de tijd in Rusland wel degelijk uitgerust bleken te zijn met een sterke eigen wil. Ze waren het niet gewend niet zelf dingen te kunnen/mogen plannen en dat hebben wij van erg dichtbij meegemaakt. Eten werd door velen niet opgegeten en ook opeens willen wandelen terwijl het eten nog niet op is, klinkt menigeen vast niet raar in de oren. Wij hadden eigenlijk niet zo veel in te brengen, maar toen hebben wij de Russen even goed moeten toespreken. Daarna ging het weer een stukje beter. De Russen hadden dus best veel moeite met aanpassen. Maar ze wilden er alles uithalen wat erin zat, ze voelden zich erg vrij in Nederland en wilden zich graag een weekje even helemaal laten gaan en vluchten voor de druk die ze voelen in Rusland door school, huiswerk en ouders. De laatste dag stond het bezoek aan Amsterdam nog op het programma. We bezochten het Anne Frank huis, maakten een rondvaart en een stadswandeling. Aan het eind van de dag werden wij nog even verrast met een leger aan bekende Nederlanders (o.a. veel politici, Máxima met baby en ons aller koningin Beatrix) die naar het Paleis op de Dam kwamen voor een (verlate?) nieuwjaarsreceptie, wat de Russen overigens weinig interesseerden. Als afsluiting aten wij heerlijk bij een pizzeria en toen we weer in Doetinchem waren, wilden 'onze Russen' nog graag even naar het café. Aan het eind van een lange dag werden er thuis nog cadeaus uitgewisseld. De volgende ochtend was het dan zover en moesten de Russen weer terug naar het koude Rusland. Hopelijk met een ervaring voor het leven! Al met al kijk ik, en ik denk dat ik ook wel voor de rest kan spreken, terug op een leuke en gezellige week waarin wij weer veel van de Russen hebben geleerd. Het was een ervaring (natuurlijk vooral door ons bezoek aan Rusland) om nooit te vergeten! Tekst: Manon Hendrix   Zaterdag 6 september 2003 Op Schiphol hebben we elkaar al snel gevonden. De tickets worden uitgedeeld en we checken in, de douane wordt bijna geheel zonder al te grote problemen gepasseerd. We mogen nog even taxfree shoppen en dan gaan we naar de vertrekbalie. Het vliegtuig is een Boeiing 737. Onze plaatsen zijn vrij dicht bij elkaar, en we kunnen goed met elkaar praten onderling. De vlucht verloopt vrij soepel, en we krijgen nog wat te eten. De Russische douane is nogal anders dan de Nederlandse douane. Hier zit een jonge jongen in uniform in een hokje, hij kijkt heel star vooruit, bijna boos. Hij pakt het paspoort kijkt je recht in je ogen aan, dan weer naar het paspoort, hij voert je in de computer in en zet een paar stempels. Daarna mocht je doorlopen, en was je in Rusland. De directrice van de school uit Ryazan stond op ons te wachten, en we werden in verspreid over twee busjes. Die rijden hier heel veel rond, het zijn een soort taxi's. De chauffeur kon geen Engels spreken maar gelukkig hadden wij de lerares Engels van de Russische school bij ons. Halverwege de route begon de bus te haperen, er bleek benzine van slechte kwaliteit in de tank te zitten. De motorkap werd open gegooid en ze begonnen te sleutelen, na 2 minuten hadden ze het probleem al verholpen. De reis van Moskou naar Ryazan duurde ongeveer 4 uur. Onderweg stak een vrouw met een koe aan een touw de weg over, de bus knalde er bijna tegenop. Overal aan de kant van de weg worden watermeloenen en pompoenen verkocht, veel concurrentie dus.Toen we bij de school aankwamen werden we hartelijk ontvangen, de meeste russen wilden je koffer dragen. Je kon met geen mogelijkheid weigeren. Thuis kreeg iedereen warm te eten, vaak uitgebreide maaltijden, en in mijn gezin kwam de champagne te voorschijn. De meeste mensen hebben vannacht op een uitklapbank geslapen, die hebben ze hier heel veel. Het slaapt best fijn, maar het blijft een bank, ze kun je precies zien waar altijd gezeten is, dat stuk is verzakt.   Zondag 7 september 2003 Dan wordt je wakker, je denkt een paar seconden; "waar ben ik?", oh ja, Rusland! Op de achtergrond hoor je de vrouw in het gezin rommelen in de keuken. Dan word er gezegd dat het ontbijt klaar is, en wat voor ontbijt, bij ons zou het zo avondeten kunnen heten. Pasta met gehaktballetjes, zalmfilet, salade, brood, groente, pannenkoeken, noem maar op! Als je probeert uit te leggen dat de meeste mensen in Nederland alleen brood eten bij het ontbijt, kijken ze je raar aan. In mijn gastgezin stond vanochtend een fles wodka op tafel, maar niemand heeft er van gedronken. De jongen waar ik bij zit zegt dat hij nog nooit een druppel alcohol heeft gedronken, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk. Na het ontbijt biedt hij me aan om mij rond te leiden, ik zeg dat dit me leuk lijkt. We zijn onder andere in een supermarkt geweest, ongelofelijk hoe goedkoop alles hier is. Een fles wodka is ongeveer 90 roebel, dat is ongeveer 3 euro. De cd's zijn hier ook goedkoop, een cd van bijvoorbeeld 'Scooter' kost 80 roebel, dus ongeveer 2,5 euro. Met de bus gaan kost je hier 3 roebel, dat is ongeveer 10 cent. Dus dat de bussen hier stampvol zitten is niet vreemd. Op de markt lijkt alles helemaal gratis, en is het stik druk. Arme mensen die plastic zakken proberen te verkopen zie je hier veel. Victor waarschuwde mij om mijn portemonnee goed vast te houden. De russen drinken alcohol op straat, en daar kijkt niemand van op. Overal lopen agenten en soldaten, maar niemand die er iets van zegt. Om 14:00 uur hebben we afgesproken met de andere leerlingen, op een plein met een groot standbeeld van Lenin. Niet iedereen komt maar meer dan de helft van de groep is er. We hebben eerst even gesproken en elkaar voorgesteld. Daarna zijn we de stad in gegaan en hebben we ergens pizza gegeten en wat gedronken. Toen zijn we met een stel jongens naar een schiettent geweest, en hebben we met een luchtbuks op blikjes en schietkaarten geschoten. Voor 1 euro ongeveer 30 keer schieten. Toen hebben we met elkaar afgesproken dat we elkaar om 19:00 uur zouden ontmoeten bij het standbeeld van Lenin. Iedereen ging naar 'huis' om wat te eten. De meeste kwamen een kwartier tot half uur te laat. We hebben even door de stad gelopen en ergens wat gedronken. Om ongeveer 21:00 uur ging iedereen huiswaarts. Morgen moeten we er vroeg uit!   Maandag 8 September Ondanks de zeer slechte weg en de regen gaan we met goede moed naar school. Op school aangekomen worden we hartelijk welkom geheten door de rector van Lycee Nr. 4 in Ryazan. Ze verontschuldigd zich menigmaal voor het slechte weer en zegt dat ze normaal een 'gouden herfst' hebben. Waarna we een kleine rondleiding krijgen door de school, ze zijn een klein beetje de boel aan het verbouwen omdat ze geld gekregen hebben voor verwarmingen in de winter (vreemd dat ze die eerst niet hadden met -30 graden). We krijgen een kleine Engelse les met een aantal Russische 'hosten'. Het gaat over goede en slechte dingen die je in je eigen land beter wel of juist niet moet doen. De Russen waren het over eens dat zij meer romantisch waren. Uiteindelijk bleek het om hun gedichten te gaan. Toen de Russen er van verzekerd waren dat wij wel tegen regen konden zijn we naar het Kremlin geweest (ja, in elke stad heb je een Kremlin!!!). Daar kregen we een interessante rondleiding wel jammer van de regen. We gingen naar huis kregen allemaal eten en gingen naar een soort Muziekacademie waar we een klein concert kregen van Russische jongens en meisjes niet heel speciaal maar zeker wel leuk (hop, hop, hop). De Russische bevolking drinkt veel op straat en zo ook in de wijk waar de Muziekacademie stond. Heel apart al die dronken mensen (overdag). Omdat de Nederlanders graag naar een supermarkt wilden zijn we daar heen gelopen en nu het verlossende woord: ze hebben bijna alles wat we in Nederland hebben hoor, maar dan wel een stuk goedkoper. Boven de winkel kon je (bekende) cd's kopen voor maar 80 roebel, dat is ongeveer 2,5 euro of zo. Echt alles was goedkoop daar. Die avond gingen de meeste nog even naar de stad langs wat cafés maar verder niets gedronken. Op naar de 2e schooldag. Vandaag naar school, we moesten om 8:30 uur op school komen, het begon regenachtig en toen we op school kwamen en de directrice stond ons op te wachten bij de deur. En dan zei ze: “YOU! What’s your name? Ok, follow me!”. Ze liep helemaal naar de bovenste etage van de school, langs de trappen stonden de leraren, ze zei: “Say ‘hello’ to the teachers.”. Nou goed dan doe je dat maar, “dóbre oetre”, dat betekent ‘goede morgen’! We moeten onze jassen en tassen in de lerarenkamer leggen. We verzamelen in een lokaal dat er goed uitziet. We merkten dat de gemiddelde Rus anders is gekleed op school dan bij ons in het lage land. Een openingspraatje van de Rector (uiteraard in het Russisch) dat ze er niets aan konden doen dat het weer nu niet zo mooi was (normaal hadden ze een ‘gouden herfst’). Maar ook over het belang van de relatie met onze school, daarbij vertelde ze dat het belangrijk is voor de Russen om te laten zien: “How real Russian life is like!” dus ook de dingen waar ze minder trots op zijn. De directrice vroeg ons naar onze eerste indruk van deze grote stad. We vertelden haar dat we het niet normaal vinden om alcohol te drinken op straat. Ze zei dat ze dit begreep en gaf aan dat ze hier ook op tegen is, “But it’s Russian culture” en het is moeilijk om mensen te veranderen. Natuurlijk vertelden we haar dat we alles heel goedkoop vinden, maar het is niet vreemd als je bedenkt dat het gemiddelde loon hier ongeveer €100,- per maand is. Waarna we een engelse les hadden en wij (Nederlanders) en de russen dingen opschrijven over negatieve dingen moesten opschrijven wat je wel en zeker niet moest doen in je eigenland. De russen waren het er over eens dat zij meer romantisch waren dan de Nederlanders, maar na een discussie bleek dat het erom ging dat zij meer romantische gedichten kenden etc. We gaven als voorbeeld van iets dat je wel moet doen in Nederland; een hand geven en je naam zeggen als je iemand voor het eerst ontmoet. Naar de opening gingen we naar de aula om wat te eten, we hadden een lunchpakket meegekregen van ons gastgezin. Op de school (Lycee nr.4) zitten ook veel jonge kinderen, van ongeveer 6 jaar oud, de meeste hadden nog nooit, of niet vaak buitenlanders gezien. Ze wilden ons de hand schudden, en ze vroegen: “What name is you have?” En ook wat in gebrekkig Duits. Toen ze te horen kregen dat wij geen Amerikanen waren liepen de meeste weg, ze hadden toch gedacht dat wij Amerikanen zouden zijn. Na de lunch zijn we naar het Kremlin geweest. Want dat hebben ze ook in Ryazan, het zijn gekleurde kerken met gouden daken, of goudkleurige daken. We kregen een rondleiding, door het Kremlin, een gids vertelde over de geschiedenis van de stad en het Kremlin. Toen gingen we terug naar de school en werden we door de gastgezinnen naar huis genomen om wat te eten. Daarna gingen we naar de muziekschool, voor dat gebouw stonden veel dronken jongeren met flessen wodka in hun handen, en ze maakten veel lawaai. Binnenin de muziekschool werd er voor ons gespeeld op verschillende muziekinstrumenten. En er werd ook wat gezongen en gedanst. De meeste van ons zijn die avond naar de bioscoop geweest, en moesten een lang eind lopen naar hun huis. Hugo   Dinsdag 9 September Het weer is vandaag niet veel beter maar we vertrekken al snel met een KGB bus (wat? KGB bus? ja, de school wordt gesponsord door een vrouw wiens man bij de KGB werkt) naar een paarden fokkerij met meer dan 1000 paarden. Een interessante rondleiding over het terrein en in het museum. Waarna we door rijden naar een bijen imker maar dan met heel veel bijenkasten en heel veel mensen die er werken. De rondleiding door het museum was zo leuk dat zelfs Mr. Peters bijna in slaap viel, maar verder wel veel plezier gehad. Meestal kreeg je zo'n groot lunchpakket mee dat je tussen de middag niet meer warm wou eten maar het toch half verplicht werd door de familie 'very frustrating', zo ook vandaag weer. Misschien wordt het verslag later verder uitgebreid maar ik moet nu echt gaan slapen (het is bijna 12 uur) en ik moet morgen er echt weer vroeg uit. Koen   Toen ik vanochtend naar school ging was het heel nat, het had de hele nacht geregend, we liepen naar het busstation. Ik keek naar het plantsoen, en ik zag een man op de grond liggen, hij was kletsnat en sliep, zonder plastic over zich heen . Victor, dat is de jongen waarbij ik in huis ben keek er niet naar, maar liep rechtdoor. Niemand die langs kwam keek er naar, iedereen keek een andere kant op, of keek naar de grond. Toen ik Victor later vroeg waarom niemand hem hielp, hij vertelde mij dat hij het niet gezien had, wat ik me nauwelijks voor kan stellen. Daarna zei hij dat de man zelf heeft gekozen om te drinken, en hij zelf de consequenties maar op zich moest nemen. Toen ik hem vroeg of dit in de winter ook gebeurd zei hij: “Ja”. Ik vroeg of er mensen bij om het leven kwamen, toen vertelde hij me dat dat niet gauw zal gebeuren, maar ik kan het me nauwelijks voorstellen, want in de winter kan het hier C° -30 zijn! Hugo   Woensdag 10 September Vanochtend toen we op school aankwamen werden we naar een lokaal geleid waar we Russische les zouden krijgen. We kwamen in een lokaal met leerlingen van ongeveer 11 of 12 jaar oud. Ze hadden les in dichten, het ging om de in deze streek erg bekende dichter; S. A Esenin. De leerlingen hebben hele gedichten uit hun hoofd geleerd en moeten één voor één naar voren komen om het gedicht voor te dragen. Eén meisje zingt een gedicht. De hele klas luistert aandachtig naar alle gedichten. Daarna geeft de directrice van de school een les Russisch. Ze leert ons om verschillende dingen te zeggen, bijv. ‘mijn naam is’, “Mienja zawoet ….”. En ook nog wat andere veel gebruikte zinnen. Toen werden we naar een klas gebracht met heel kleine kinderen, ze waren misschien 6 of 7 jaar. Ook zij hadden het over de beroemde dichter, en ja, ook zij kenden een paar gedichten uit hun hoofd. De lerares vroeg de kinderen ook om zelf een zin te dichten. De meeste kinderen begonnen over de herfst, die normaal rond deze tijd van het jaar van goud schijnt te zijn. Ze spraken over de kleuren die de herfst heeft, en dat ze er van houden. De bel ging en de kinderen schreven hun huiswerk op. We vervolgden ons programma en gingen naar het geschiedenislokaal, kinderen van ongeveer 9 of 10 jaar brachten onze stoelen binnen. Deze les ging over de geschiedenis van Ryazan, en die van de geboorteplaats van de beroemde dichter S. A Esesin. We kregen een video te zien waarin werd verteld dat de schrijver geïnspireerd was door de mooie natuur. En andere grote inspiratiebron voor deze man is alcohol, want daar was hij namelijk verslaafd aan, Het is dus ook geen verassing dat deze man niet veel ouder dan 30 jaar is geworden. Toen zijn we naar de kunstacademie van de stad gelopen, dat was ongeveer een kwartiertje lopen. We kregen een rondleiding en er was gelegenheid om iets te kopen. Gauw terug naar school want de bus stond te wachten, we gingen naar de geboorteplaats van Esenin. Daar aangekomen, gingen we naar het huisje waar de dichter was geboren, een héél klein huisje vlakbij de rivier de Oka. Daar was ook een souvenirwinkeltje waar alles heel goedkoop was, 18 ansichtkaarten kosten hier 5 roebel, dus iets meer dan 10 eurocent, je blijft je verbazen over de prijzen. We zijn naar de rivier gelopen, en hebben mooie foto’s gemaakt. De bus weer in en daar gingen we weer, op naar het klooster. Bij het klooster stelden ze het op prijs als dames een hoofddoek en rok droegen. Het waren veel mooie kerken bij elkaar, met gekleurde daken. Meneer Peters wist dat er een bad in de buurt was, dus waar gingen we naar toe? Juist een bronbad van ongeveer 4 graden Celsius. Een klein blokhutje met een zwembad binnenin. Eerst de mannen, naakt in het ijskoude water, kopje onder, een rondje om het bad, en dat drie keer! Geweldig! De Russen geloven dat je nadat dat gedaan te hebben je het een jaar lang niet meer koud zult hebben. Toen de dames, die niet allemaal gingen, beetje zwakjes dames! Toen weer terug met de bus, en bij de school stonden de leerlingen waar bij wij in huis zitten al op ons te wachten. Het was weer een dag om nooit te vergeten!